Nieuws

21-05-11Het criteriumseizoen is nu in alle hevigheid losgebarsten en gelukkig is de vorm net op tijd terug in mijn benen. Ik had al een paar weken het idee dat ik veel beter kon dan eruit kwam en had vooral het laatste half uur van de koersen steeds weer problemen om lekker te kunnen blijven meerijden. En dat terwijl ik me halverwege de wedstrijden juist zo sterk voelde. Een bezoekje aan de masseur bevestigde mijn vermoeden, mijn benen waren erg stram en ik heb op de massagetafel even behoorlijk op de tanden moeten bijten. De training daarna ging het gelukkig wel veel beter en afgelopen zaterdag voelde ik me in de wedstrijd ook een stuk beter.

Manman is een tijdje in het westen en hij reed deze wedstrijd ook. Ik moest toezien hoe hij al vroeg in de wedstrijd met twee anderen het initiatief nam en ver bij het peloton vandaan reed. Naarmate de koers vorderde, kregen de drie voorop het toch wat lastiger en dit leek me het goede moment om wat te proberen. Met wat geluk kon ik alleen de oversteek maken en hoewel het peloton nog een paar rondes vlak achter ons bleef rijden, waren we de laatste tien kilometer redelijk zeker dat we onderling om de zege zouden rijden. Manman reed een ronde voor het einde weg en ik verloor het sprintje voor de 2e plek, maar was ook meer dan tevreden met de 3e plek.

Gisteren was mijn eerste doordeweekse criterium. Door het afstuderen zal ik dit jaar minder (van deze) wedstrijden rijden, dus ik probeer er dan ook elke wedstrijd het beste van te maken. Ik kon wel de aanzet geven tot de uiteindelijke kopgroep van vijf maar helaas niet alleen wegrijden en moest me in de sprint wederom tevreden stellen met de 3e plek. Die overwinning gaat vast niet lang meer op zich laten wachten!

24-03-11Afgelopen weekend heb ik mijn eerste wedstrijd in Nederland gereden en ik was erg tevreden over mijn conditie. Ik reed soms behoorlijk achter de feiten aan, maar kwam in de finale toch nog in het groepje terecht dat voor de 2e plek mocht sprinten. Helaas zat ik met 2 goede sprinters in deze groep en ik werd dan ook (niet al te verrassend) 4e. Aan de wedstrijd in Zoetermeer heb ik een prima gevoel over gehouden, ik kon al redelijk diep gaan en hoefde het kopwerk niet te schuwen. Het seizoen is nog niet op vole toeren en hopelijk kan ik de komende tijd gebruiken om nog iets betere benen te krijgen.

02-03-11 10 dagen geleden heb ik de enige wielerwedstrijd in de grootste stad ter wereld, Tokyo, gereden. Vorige zomer ben ik uitgenodigd om dit studentencriterium te rijden met een Nederlands team. Met Koos Jeroen Kers en Lars van de Vall had ik goede en leuke ploeggenoten en we hebben ons prima vermaakt tijdens onze trip in Japan. Natuurlijk hebben we niet alleen maar gefietst, we hebben onze ogen uitgekeken in deze stad waar eeuwenoude tradities en de nieuwste mode en gadgets naast elkaar bestaan. Daarnaast was het erg leuk om zowel mijn fietsvrienden als medestudenten uit Kyoto weer te zien!

De wedstrijd zelf verliep ook erg voorspoedig. Er werd gereden in puntenkoersvorm, met elke 3km een tussensprint waarbij de eerste 4 renners punten haalden. Na een moeilijk begin waarin we alledrie punten haalden maar geen van ons een tussensprint echt wist te winnen, besloten we als team telkens een treintje te vormen en de sprint voor Lars aan te trekken. Hij werd uiteindelijk 3e en als we wonnen zelfs het ploegenklassement! De eerste zege dit jaar is dus ook alweer binnen (en net als vorig jaar in Japan behaald). Voor een impressie van Tokyo te fiets kun je het filmpje hieronder bekijken.

01-02-11Na het NK tandem heb ik nog twee revanches gereden met Alfred en beide keren maakten we een grote stap voorwaarts. De eerste revanchedag konden we een stuk beter starten en de tweede revanchedag kwamen daar ook nog eens sterke rondetijden bij. Toch heb ik besloten om uit de WK voorbereiding te stappen, omdat ik het de komende maanden zo druk heb dat ik er niet het maximale uit zou kunnen halen en er ook een ijzersterke alternatieve voorrijder beschikbaar was voor Alfred. Vorige week hebben ze alweer een slagje sneller gereden tijdens trainingen en ik zal ze met interesse volgen tijdens en voor het WK.

Afgelopen zondag heb ik een heerlijke training gedaan naar het Kopje van Bloemendaal met de mannen van Restore uit Pijnacker. Als NeilPryde ambassadeur maak ik elke maand een verslag voor hun website en ik had deze training uitgekozen voor mijn eerste verslag. Ze zijn op het moment erg druk en het is dus nog even afwachten wanneer het verslag online komt, maar hieronder alvast een voorproefje!

06-01-11De laatse fietsherinnering aan 2010 is er een met dubbele gevoelens. Het was een leuke dag met team Gardner op het NK baan voor de tandem en onze rondetijden waren hoopgevend. Helaas bleek onze start veel te traag om serieus mee te doen voor de titel. Uiteindelijk eindigden Alfred en ik op de 4e plek. Dit weekend hebben we nog revanche wedstrijden waar we moeten laten zien dat we aansluiting kunnen maken bij de nummer 1 en 2 van het NK. Het wordt dus al snel weer spannend in dit nieuwe jaar! Met dank aan Willy van Veen voor de foto.

Dinsdag heb ik de laatste sollicitatieronde gedaan bij Boston Consulting Group en ik ben heel erg blij met het resultaat, ze hebben me namelijk een contract aangeboden! Ik heb in november al een weekje mogen proeven van het werken bij BCG tijdens een business course in Parijs en ik was daar erg enthousiast over. Het werk is uitdagend en afwisselend en de mensen van BCG zijn bovenal een goede match en inspirerend. Nu dus maar snel verder met afstuderen!

18-12-10De training verloopt ondanks het winterweer geheel naar wens. Afgelopen zomer heb ik een nieuwe mtb gekocht en die kan bij deze sneeuw perfect gebruikt worden, niet alleen als fietstraining maar ook om naar de ijsbaan heen en weer te rijden. Daarnaast ben ik de laatste tijd 2 keer per week op de wielerbaan van Sloten (Amsterdam) te vinden met de mannen van tandemteam Gardner. Met de slechtziende Alfred Stelleman rijd ik daar menig rondje. Alfred heeft meerdere medailles gewonnen op wereldkampioenschappen en paralympics, dus het gaat nog lekker snel ook!

Maar die ene keer per week dat ik me buiten waag op de racer, kan ik volop genieten van mijn gloednieuwe NeilPryde Diablo. NeilPryde komt uit de watersport en maakt als sinds 1970 zeilen. Ze hebben in 1989 de eerste carbon surfmasten verkocht en gebruiken die 20 jaar ervaring in carbon sinds dit jaar ook in de fietswereld. Ze waren wereldwijd op zoek naar fietsfanaten om ambassadeurs van hun merk te worden en sinds kort ben ik dus een van hun "Epic Riders". Met het volgende filmpje werd ik vorige maand een van de gelukkigen en ik heb gekozen voor hun wedstrijdgerichte frame, de Diablo. Ik krijg nu een jaar de beschikking over deze fiets en ik zal hier regelmatig berichten over de fiets en zijn ritten, naast de wedstrijdverslagen. Wie weet komen er nog wel meer van deze filmpjes, dus kijk regelmatig op de site...

20-11-10Na een paar weken rust ben ik deze week voor het eerst weer serieus op de fiets gestapt. Het is natuurlijk al de hele week prima weer geweest, maar door de literatuurstudie voor mijn afstuderen kan ik niet zo vrij meer trainen als ik gewend was de laatste jaren. Morgen ga ik dus ook weer voor een mooie duurtraining de weg op, dit mooie weer moet je koesteren als wielrenner!

Vorige week ben ik met mijn ouders en broer naar Parijs geweest om hun 30 jarige huwelijk te vieren, we hebben een superleuk weekend gehad. En zondag ga ik wederom voor een week naar Parijs, ditmaal voor een business course van BCG. BCG is een strategisch consultancy bedrijf en ik denk dat ik dat soort werk met veel plezier zou kunnen doen na mijn afstuderen. Voor zover ik het van de buitenkant kan boordelen, is BCG ook nog eens het bedrijf binnen deze branche dat het beste bij mij past. Hopelijk ga ik veel plezier beleven aan volgende week, ik kijk er erg naar uit.

Sinds vorige week ben ik een zogenaamde NeilPryde Epic Rider, binnenkort ga ik hier alles over vertellen. Dit wordt in ieder geval mijn nieuwe fiets voor volgend jaar, ik kan niet wachten tot ie geleverd wordt!

11-10-10Gisteren is mijn seizoen in stijl geëindigd, met een mooie 16e zege. Ondanks het mooie najaarsweer waren er slechts een kleine 40 renners op de ronde van de Fendert in Fijnaart afgekomen, maar dat maakte de koers er niks makkelijker op. Het was namelijk ook de laatste wedstrijd in een klassement over een aantal wedstrijden in West-Brabant, waardoor er renners juist extra hard of niet achter elkaar aan gingen rijden. Remco Broers, die na dit jaar de opleidingsploeg van Rabobank zal verlaten, en Gerwin de Regt trokken zich hier niets van aan en gingen al vroeg in de aanval. Later wist Sjoerd Kouwenhoven de oversteek te maken en dat was het sein om serieus gas te geven. Het kostte mijn groepje van 6 een flinke inspanning om weer terug aan de kop van de koers te komen en zo begon een groep van 9 vermoeide renners al vroeg aan de finale. Uiteindelijk was het weer Kouwenhoven waarmee ik voorop kwam en hoewel ik tot het uiterste moest gaan om een aanval van hem te pareren 1km voor de streep, kon ik het in de sprint afmaken! De foto komt van wielerpunt.

04-10-10En het is gelukt! Ik wilde graag winnen in Assendelft en hoewel het zeker niet vanzelf ging, kon ik in de eindsprint na 80km koers Havik voorblijven. Veel renners reden op dezelfde dag het NK ploegentijdrit, waar mijn broertje helaas 7 seconden tekort kwam met zijn ploeg om op het podium te komen.

Van een slecht deelnemersveld was in Assendelft echter zeker geen sprake, en de renners leken ook allemaal behoorlijk gemotiveerd. Er waren talloze uitlooppogingen waardoor het tot 2/3e van de koers duurde voor ik definitef weg kon rijden uit het peloton. Ik kreeg de Noord-Hollanders Havik en Stam mee, die niet alleen sterk reden maar ook nog eens familie zijn van elkaar. Doordat er in de laatste paar rondes nog een groepje sterk op kwam zetten, konden ze gelukkig niet al te veel tactisch koersen en reden we vlot samen naar de streep. Daar wist ik de sprint overtuigend te winnen, wat alweer zege nummer 15 van dit seizoen betekent. Nu alleen zondag nog Fijnaart en het seizoen zit er weer op. De fotos komen uit een leuk verslag van bf-one.com.

30-09-10Nog maar 2 weekenden te gaan en het jaar zit er alweer op. Dit seizoen is voor mijn gevoel veel sneller gegaan dan vorig, maar ik heb dan natuurlijk ook de eerste 2 maanden van de wedstrijden overgeslagen door mijn stage. Zaterdag staat het bekende criterium van Assendelft op het programma, het officieuze nk criterium. Daar hoop ik mijn seizoen te bekronen en voor de 2e keer de titel te pakken.

Twee weken geleden zat ik nog in het mooie, warme en zonnige Zuid-Frankrijk met mijn vriendin. We hebben genoten van onze vakantie en ook aardig wat kilometers weggetrapt. Sommige daarvan wat sneller dan anderen, maar dat is niet zo gek als je de Ventoux 2 keer doet! Ingeborg (mijn vriendin) had nog nooit zo'n grote col beklommen en ze was de eerste keer best zenuwachtig. Ze kwam echter glunderend boven en wilde daarna ook de zwaardere beklimming vanuit Bedoin doen. Ook deze bekende Tourbeklimming kwam ze prima boven en een klimgeit lijkt geboren.

Op onze weg terug naar huis zijn we nog gestopt in het Duitse Ahrweiler. Daar had oud-ploeggenoot Bjorn Glasner een profcriterium georganiseerd, zijn afscheidswedstrijd. Na een lange dag in de auto waren we maar net op tijd aanwezig en het werd een mooi afscheid voor deze formidabele renner.

Op de dag van vertrek van de vakantie hielp ik mijn ploeggenoot Rob nog aan een mooie overwinning in Dordrecht, waarna ik na terugkomst weer 2 podiumplaatsen kon scoren (waarvan een zege in Amsterdam). Helaas ben ik zondag gevallen, wat niet alleen tot wat fysiek ongemak leidt, maar ook tot een gebroken frame. De knappe koppen van mijn afstudeerrichting zijn het met me eens, nog 2 weken knallen met deze fiets en dan snel repareren!

01-09-10De laatste paar weken van het hoogseizoen was ik niet in de goede vorm van het begin van de zomer, maar de afgelopen 2 weekenden had ik weer de juiste benen! Zondag won ik zelfs voor de eerste keer 2 dagen achter elkaar, en dat ook nog eens in een criterium georganiseerd door WV Schijndel, de club waar ik lang geleden begonnen ben met wielrennen. Er stonden dan ook veel mensen aan de kant die ik nog kende uit die tijd en het was extra leuk om mijn 13e overwinning daar te halen. Ik reed op het natte parcours al na een half uur alleen weg en kreeg later steun van Ronald Roos en Thomas Rabou. We werkten goed samen en nadat Thomas in de laatste ronde moest lossen, kon ik Ronald verslaan in de sprint in het centrum van 'Rooi'.

De dag ervoor was ik net iets eerder bij de finish dan Rikke Dijkshoorn op het mooie rondje van Zuidland. Vorig jaar versloeg ik dezelfde Rikke Dijkshoorn, dus je kan wel zeggen dat dit rondje ons beide op het lijf geschreven is. Ook nu was Roos van de partij, na een aanval van mij 25km voor het einde sloten deze 2 renners aan. Op het snelle asfaltrondje waren we vroeg in de wedstrijd met 6 renners weg gereden uit het peloton, maar we hebben nooit veel meer dan 1 minuut voorsprong gehad doordat het peloton steeds bleef aandringen. Het bleef dus echt tot het einde spannend!

Na 5 wedstrijden niet op het podium gefinished te zijn, was het in Pijnacker weer raak, dat was de langverwachte 10e overwinning in Nederland. Het rondje is ingekort in vergelijking met de jaren dat ook de profs er reden, waardoor er meer kans was op succesvolle aanvallen. Dat bleek al snel toen er 6 man wegreden zonder iemand van Odwin.net erbij. Daarna moesten Rob en ik alle zeilen bijzetten om er met een 2e groepje naartoe te rijden. Op het moment dat we de kopgroep inhaalden demarreerde ik direct en samen met Kouwenhove van Van Vliet kon ik gebruik maken van de twijfel die er eventjes was bij de rest van de 16 renners voorop. Omdat Kouwenhove net iets minder sterk was, nam ik telkens de kopbeurten met wind op kop voor mijn rekening, maar ik was de laatste 5 rondes helemaal kapot gereden. Sjoerd begon er steeds meer in te geloven en gelukkig kon ik hem verrassen met een aanval 800m voor de streep. Ik moest alles uit de kast halen om hem van me af te houden en ik kwam letterlijk kotsend over de streep. Maar het was me wel gelukt!

09-08-10Nog een week en dan zit het criteriumhoogseizoen erop. Met 10 zeges op dit moment kan ik nu al tevreden zijn! De 9e zege was een kopie van vorig jaar in Wateringen en de 10e was op het zeer bochtige circuit van Tiel, waar we pas 2 rondjes voor de streep weg reden. Hopelijk komt er nog een 10e zege op Nederlandse bodem, dat is toch wel een magische grens.

Vorige week ben ik helaas gevallen op zeer gladde circuit van de Draai van de Kaai in Roosendaal, maar dat was geheel mijn eigen schuld. Ik ging te snel de natte steentjes van een linkerbocht in en voor ik wist lag ik languit op straat. Gelukkig viel het met de schade mee, de dag erna werd ik alweer 3e in De Lier. Nu even pasta eten en dan op naar Noordeloos, waar ik voor het eerst zal starten.

27-07-10De afgelopen weken heb ik gereden als zelden tevoren. De eerste criteriums gingen eerlijk gezegd vrij moeizaam, ik had moeite met de explosiviteit na vele klimkilometers in Japan. Toen het ritme van de criteriums eenmaal weer in de benen zat, ging het steeds makkelijker en de laatste paar weken ga ik zonder overdrijven als een raket. Daardoor staat het aantal overwinnigen dit seizoen inmiddels op acht en nog veel belangrijker, ik heb bijna elke koers zin om er in te vliegen! Hier zie je de mooie finishfoto van Barendrecht, de koers die ik afgelopen zaterdag winnend afsloot na een lange ontsnapping met Sander Lormans en Mike Terpstra. Neem eens een kijkje op www.harfoto.nl voor meer wielerfotos.

Binnenkort heb ik mijn (hopelijk) laatste tentamens, waarna ik kan gaan afstuderen. Er ligt een mooie opdracht van Ferrari op me te wachten en ik zou het natuurlijk geweldig vinden om hiermee mijn studietijd af te kunnen sluiten.

21-05-10Ik ben nu een week terug in Nederland en het is hoog tijd om weer eens wat te posten hier. In de laatste update repte ik over de jaarlijkse schoonmaakdag. Daarna kreeg iedereen een andere plek toegewezen en ineens kreeg ik mijn laptop niet meer aangemeld in het netwerk. Erg frustrerend in verband met de website, maar het leuke was dat ik er een computer voor terug kreeg met Windows 2000 erop! Jaja dat kun je als antiek verkopen op koninginnedag.

Mijn onderzoek is geslaagd te noemen, al waren de resultaten precies het tegenovergestelde van wat de professoren en ikzelf hadden verwacht. Het onderzoek was letterlijk een dag voor vertrek klaar, maar ik heb nog net een presentatie kunnen geven en de professoren waren, tot mijn eigen verbazing, ronduit positief. Ze vonden dat ik goede conclusies had getrokken uit de verrassende resultaten en ik kreeg nog wat extra lof omdat ik ook de tijd had genomen iets over mijn persoonlijke/culturele ervaringen te vertellen tijdens de presentatie. En hoewel mijn koffer en fietstas al dik over het toegestane gewicht zaten, kreeg ik nog veel leuke souvenirs mee.

Niet alleen de studenten hadden leuke dingen voor mijn afscheid (naast souvenirs natuurlijk ook een etentje), maar ook mijn vaste fietsgroep op zondag. Bijna elke zondag heb ik met ze meegetraind, in goed en slecht weer, dus ik heb ook nog wat niet-studenten beter leren kennen. De laatste zondag hebben we een hele mooie tocht gereden van 180km, waarna we die avond ook fantastisch lekker gegeten hebben en ik nog wat fotos en wederom souvenirs kreeg. De eigenaar van de fietsenzaak waar de groep altijd verzamelt heeft me zelfs naar het vliegveld gebracht om 6 uur 's ochtends, de Japanners zijn echt een schoolvoorbeeld van gastvrijheid.

Toen mijn vriendin Ingeborg hier twee weken was, hebben we een enorm leuke tijd gehad. We hadden er allebei niet echt op gerekend dat ze hier heen zou komen, maar toen de tickets ineens in de aanbieding waren in januari en mijn kamer toch niet zo heel klein bleek te zijn, hebben we snel een vakantie gepland. Natuurlijk hebben we Kyoto onveilig gemaakt, maar ook lekker gefietst en naar een onsen geweest. Heel bijzonder was een overnachting in een Japanse tempel, het sneeuwde die nacht en we sliepen in een tempelcomplex van 47 tempels. En toevallig(?) was Ingeborg ook jarig toen ze hier was en ik heb haar een zeer geslaagde make-over gegeven als Geisha.

Ook qua fietsen heb ik dus niet stil gezeten. De laatste 2 weken dat ik in Japan was, was het fantastisch weer. Trainen in de heuvels rondom Kyoto was al leuk, maar toen werd het helemaal een feest. De bomen en planten kwamen ook in bloei en dat beleef je toch wel wat intenser als je in mooi weer buiten kan fietsen. Ik heb ook nog meegedaan aan een wedstrijd en wist die zowaar te winnen! Met zowel de fietsclub van de universiteit als mijn vaste trainingsgroep als supporters langs de kant heb ik nog wat extra mijn best gedaan en kon ik de andere renners verrassen. Al met al was ik blij om naar huis te gaan, maar toch ook wel verdrietig om al die leuke mensen die ik had leren kennen achter te laten. Mijn tijd in Japan was onvergetelijk!

10-03-10Mensen met koudwatervrees voor alles wat enigszins met techniek te maken heeft, kunnen het beste maar meteen naar beneden scrollen! In het begin was het vrij rustig voor mij, voornamelijk omdat ik aan het wachten was op bestellingen. Inmiddels ben ik toch echt gedurende minimaal 50 uur per week bezig met mijn onderzoek. Of AMSEL onderzoek, want met enige regelmaat worden studenten gecharterd voor een helpende hand bij andermans onderzoek. Laatst was het ook tijd voor mij om iemand te helpen. Kim komt uit Korea en is een van de drie promovendi van AMSEL. Voordat hij over 2 weken vertrekt naar Kanagawa university (waar ik 2 weken geleden was tijdens mijn Tokyo-trip), heeft professor Fujii hem nog snel een commerciëel klusje gegeven. Van een van de carbon leveranciers van ons lab kreeg Fujii de vraag om wat nuttigs te bedenken voor de resten carbon fiber die de fabriek overhoudt na de productie. Ik begin steeds beter te snappen dat studenten die echt hard werken om iets af te krijgen, dat het liefst 's nachts doen. Het is namelijk de enige tijd dat je echt ongestoord kan werken hier. Maar mooi initiatief natuurlijk, dat zuiniger omgaan met je grondstoffen.

Hier zie je mijn carbon delen, na het harden en tijdens de productie (dus voor het harden). Het witte spul rechts is het matrixmateriaal, wat de carbon vezels in de gewenste geometrie 'bevriest'. Het was een hele klus om de productie aan de gang te krijgen en ik ga morgen de laatste verbeteringen uitproberen. De vorige pogingen bleken onder de microscoop al redelijk goed gelukt en ik zal volgende week beginnen met de vermoeiingstesten. Overigens zijn de meningen makkelijk verdeeld als het over de aanvaardbaarheid van je specimen gaat. De een vindt het "mama" (redelijk in het Japans) en de ander is enthousiast. Met mijn veranderingen morgen hoop ik iedereen tevreden te krijgen. Maar zo niet, dan niet, want ik moet inmiddels ook een beetje haast gaan maken met mijn onderzoek.

Dit is een ouder specimen in de vermoeiingsmachine. Deze machine trekt het onderdeel keer op keer uit elkaar in lengterichting. Dit doe je met meerdere specimens op verschillende krachtniveaus, waarna je een grafiek kunt opmaken met nuttige informatie over het vermoeiingsgedrag. Jullie hebben misschien wel eens gehoord van metaalmoeheid. Als je een stuk metaal vele malen belast op een niveau onder zijn maximale sterkte, breekt het uiteindelijk toch. In andere woorden treedt er dan vermoeidheid op. Ook carbon vertoont dit gedrag en het is belangrijk om dit te testen voor producten met een grote levensduur.

En 1 maart bleek groteschoonmaakdag te zijn! Alles uit het kantoor, het kantoor schoongeveegd en geboend en toen: bijna alles er weer terug in. Niet mijn soort van grote schoonmaak, want aan het eind van de dag werden er slechts 3 gevulde vuilniszakken weggegooid. Geen wonder dat dit kantoor er net zo uit ziet als mijn slaapkamer toen ik 15 was ;-)

Er wordt natuurlijk ook nog wat aan sociale activiteiten ondernomen hier. Dat betekent doorgaans uit eten gaan, weet ik inmiddels. Links zie je een Japans barbequerestaurant. In het midden van je tafel bevindt zich een gasbrander, je betaalt 25 euro en dan is het onbeperkt grillen en drinken voor 90 minuten! Wat een mooi concept! Afgelopen zaterdag was het officiele afscheidsdiner met iedereen van AMSEL. Onder het genot van typisch Japans eten werd er afscheid genomen van de vertrekkende bachelor en master studenten.

Het moment waar iedereen naar uit had gezien, bleek de tijd om te speechen. Nadat de beide professoren een prima (want korte) speech hadden gegeven, was de vloer aan de 20 vertrekkende studenten. Nou klinkt dit vrij saai, maar om te beginnen waren deze speeches zeer kort. Belangrijker is echter dat dit het moment blijkt te zijn waarop je je begeleiders (een van de professoren of de promovendi) op de hak mag nemen. Het is in Japan uiterst belangrijk om de verstandhoudingen in de groep goed te houden en ondanks het soms pittige commentaar, werden de speeches met zoveel humor gebracht dat zelfs ik begreep dat dit geen kwaad bloed kon zetten. De avond liep daarna behoorlijk uit de hand, waardoor ik om 5 uur 's nachts op de bowlingbaan van Kyotanabe te vinden was. Mijn highscore zal me helaas geen plek in de hall of fame bezorgen, maar het was een mooie avond.

04-03-10Het is een tijdje stil geweest op deze pagina, maar ik ben dan ook meer onderweg dan thuis geweest de afgelopen tijd. Na de leuke dag in Kyoto ben ik voor een bliksembezoek naar Tokyo gegaan. Professor Fujii had een uitwisseling met de Kanagawa universiteit geregeld (waar de studenten me vertelden over hun onderzoek naar green composites), waarna ik zo vrij was om er 2 dagen sightseeing aan vast te plakken. En wat een 2 dagen waren dat zeg! Tokyo is de grootste stad in de wereld, waar de mensen 2 stappen sneller lopen dan Amsterdam en er toch ook nog originele Shinto tempels te vinden zijn.

Hier zie je een meisje in Harajuku stijl. Harajuku is de place to be als je bizar geklede Japanse jongeren wil zien. Over het algemeen zijn Japanners veel modebewuster dan wij (zelfs de nerds van het AMSEL composietenlab lopen er redelijk bij), maar in deze wijk gaan ze nog een stapje verder. Er lopen ook veel fotografen van modelbureaus rond in Harajuku, overal zag ik mensen poseren en hun adresgegevens genoteerd worden.

Ook in Harajuku bevindt zich Kiddy Land. Zes verdiepingen speelgoed (gek genoeg geen gamesconsoles) maken dit tot het Kingdom of Fun!

Nadat mijn dag in Tokyo was geëindigd op Shibuya 109, het drukste kruispunt ter wereld, was het de volgende dag tijd om naar Kanagawa te gaan. Na mijn zeer leerzame bezoek aan de universiteit in Yokohama ben ik doorgereisd naar Kamakura. Deze plaats wordt ook wel het Kyoto van west Japan genoemd, omdat er nog veel originele Shinto tempels te vinden zijn. Daarbij hoort ook deze grote buddha (Daibutsu), met 13,4m hoogte het grootste buddha beeld in Japan.

Na twee dagen op mijn eigen universiteit was het afgelopen weekend tijd om mijn familie te bezoeken in de Filippijnen. De hoofstad Manila is nog geen vier uur vliegen van Kansai airport en het was alweer veel te lang geleden dat ik er geweest was. Overigens bleek het vliegveld zo lang reizen met de trein en mijn vlucht zo vroeg dat ik besloten heb om er de avond ervoor heen te gaan en de nacht door te brengen op het vliegveld. Er waren nog wat andere mensen met hetzelfde idee en zo lag ik gezellig tussen de andere sloebers-voor-een-nacht te slapen. Drie dagen was niet genoeg om iedereen te zien, maar het was een superleuk weekend met mijn familie. Volgende keer weer nieuws over mijn stage!

21-02-10Gisteren naar Kyoto geweest voor onvervalst sightseeing, nu naar Tokyo met de Shinkansen!

15-02-10Het is tijd om jullie wat meer over mijn onderzoek te vertellen. Ik studeer hier aan de faculteit werktuigbouwkunde in het AMSEL (Advanced Material Structural Engineering Lab). Ze onderzoeken hier onder andere aandrijfriemen voor CVT (automatische versnellingsbak), puur carbon composiet, bamboo composiet en bamboo versterkt carbon composiet. Met dat laatste houd ik me ook bezig.

Nu eerst een snelcursus carbon: wat wij kennen als carbon is officieel CFRP, carbon fibre reinforced plastic, ofwel koolstofvezel versterkt plastic. Het materiaal bestaat uit 2 delen: koostofvezels en plastic. De sterkte en stijfheid van het materiaal worden verkregen door de vezels, het plastic geeft de vezels een bepaalde vorm en houdt ze op hun plaats.

Nu weer terug naar mijn onderzoek. Een beperkende factor van CFRP is de krachtoverbrenging tussen het plastic en de koolstofvezels. Hier mengen ze microfibrillated cellulose (MFC) door het plastic, het cellulose vormt een web in het plastic en op de een of andere manier zorgt dit ervoor dat de krachtoverbrenging beter plaats vindt. Door nu verschillende soorten carbon (met wisselende oriëntatie van de koolstofvezels) te produceren met MFC wordt nagegaan of alle oriëntaties dezelfde voordelen bieden. Uit de resultaten kunnen betere verklaringen gezocht worden voor de precieze werking van MFC. Ik ga MFC reinforced cross-ply CFRP produceren. Een hele mond vol, maar het moet er ongeveer uit gaan zien als de foto hierboven, wat MFC reinforced uni-directional CFRP is. Het MFC wordt trouwens uit bamboo gewonnen, mocht je je afvragen waar in dit hele verhaal de bamboo om de hoek komt kijken.

Ik hoop dat je het nog een beetje kunt volgen, het heeft mij 2 weken gekost om te 100% te snappen wat mijn onderzoeksdoel is! Inmiddels ben in begonnen aan de productie van mijn carbon (zal ik het maar gewoon weer zo noemen?). Hoewel Doshisha bij de top 3 private universiteiten van Japan hoort, gebeurt hier bij AMSEL alles met inzet van noeste arbeid en technisch vernuft, omdat er nu eenmaal geen mooie automatische machines zijn. Een van de machines waar we in Delft zo trots op zijn, de filament winding machine, hebben ze hier in 3 maanden tijd zelf in elkaar geknutseld uit stukken vierkant metaal. Klik op de foto om dit wonder der techniek te aanschouwen!

Dit weekend ga ik een hele dag "sightseeing by car" in Kyoto met Yoko, een Japanse studente die ik een middag geholpen tijdens haar verblijf in Delft. Vrijdag levert ze haar Master scriptie in en zaterdag ga ik met haar en haar vrienden de mooiste plekken van Kyoto bekijken om dit te vieren.

PS dat rolletje zwart draad onderaan de 2e foto is dus koolstofvezel, heel wat anders dan hoe het er in de formule 1 autos uitziet!

10-02-10Nadat vorige week zo goed begonnen was met mijn welkomstfeest, volgde afgelopen woensdag mijn eerste kennismaking met Kyoto. Op 3 februari werd in heel Japan Setsubun gevierd, het einde van de winter volgens de maankalender. Nou weet ik niks van de maankalender, maar dat festival bleek erg de moeite waard. Overdag merkte ik al dat het een aparte dag was, er waren speciale rollen rijst te koop in de supermarkt. Ik had er nietsvermoedend eentje gekocht, maar deze bleken dus bij het festival te horen. Je moet de rol rijst (eho maki) opeten zonder geluid te maken en de eho maki daarbij in een bepaalde richting houden. Deze richting wordt jaarlijks aan de hand van de sterrenbeelden gekozen. Als je dit niet doet heb je een jaar lang geen geluk. Vooral het eten zonder geluid te maken is erg lastig voor Japanners trouwens!

In de avond ben ik toen naar Kyoto geweest, naar het Yoshida altaar. Daar waren veel Japanners bij elkaar gekomen om de boze geesten te verdrijven. Muntjes gooien, bidden, bepaalde palen aanraken, oude boeken op de brandstapel, amuletten kopen, calligrafie spreuken kopen, je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel een Japanner te vinden die er zijn portie geluk voor 2010 mee wil veilig stellen. Toch hing er helemaal geen commerciële sfeer en waren er ook geen mensen de weg kwijt (ondanks de rijkelijk vloeiende sake). Dat is wel anders dan Koninginnedag...

Hier zie je mister Hiroshi, of eigenlijk Hiroshi-san. Hij de opzichter van mijn appartementencomplex en tevens mijn persoonlijk chauffeur. Althans, als ik het geluk heb hem op de gang te treffen als ik naar de universiteit ga. Dan beginnen zijn ogen te stralen en zegt ie: You go to Doshisha? Deze week regende het al 2 keer en precies die 2 keer kwam ik Hiroshi-san tegen. Dat is nog eens mooi meegenomen! Maar het mooiste is toch eigenlijk wel dat ik hem vaak niet zag in zijn kamertje, terwijl zijn auto voor de deur stond (hij brengt geen andere studenten weg voor zover ik weet). Ik vroeg me al af waar ie dan toch zou zitten, want zoveel is er heus niet te doen in die flat van mij. Maandag vond ik het antwoord op dit mysterie. Ik had een rekening gekregen voor mijn waterverbruik en ik wilde hem er even naar laten kijken. Zijn auto stond er en zijn afwezigheidsbordje zag ik ook niet. Toch zag ik hem niet door de ruit van zijn kamer. Andere dagen zou ik het dan wel mooi gevonden hebben en het laten zitten, maar nu nam ik de moeite om even aan te kloppen. En wat gebeurde daar! Hiroshi-san kroop onder de tafel vandaan en wreef eens in zijn ogen, waarna hij zei: I was taking a little nap. Dat is nog eens een baan.

02-02-10Het grootste nieuws van deze week (wat mij persoonlijk betreft) is natuurlijk dat onze nieuwe website live is gegaan! VR Sport is het bedrijf waarmee mijn broertje en ik waanzinnig mooie spullen gaan verkopen voor de wielersport. Hiernaast zie je de mountainbike van mijn vader met de spatborden van Crud Products. Meer moois zien? Neem snel een kijkje op de site door op de foto van de mountainbike te klikken!

Om groepsgevoel te kweken kun je een aantal dingen doen. Samen een activiteit ondernemen en een gezamenlijke vijand creëren zijn hiervan 2 opties. Gisteravond was er de activiteit, een Japans diner met alle studenten van het laboratorium om mijn aankomst te vieren. Gelukkig kan ik na drie weken meer dan een kwartier met chopsticks eten zonder kramp in mijn rechterhand! Het eten was heerlijk en mijn medestudenten kwamen allemaal goed los. De gezamenlijke vijand deed zich vandaag voelen: hoofdpijn dus. Japans bier is misschien wel een beetje té lekker...

Ook sake is eigenlijk best te drinken. Voor mijn afscheidsfeest een paar weken terug had ik duidelijk de verkeerde fles gekocht, want zondag heb ik veel betere sake geproefd in het Gekkeikan sake museum. Gekkeikan is een wereldberoemd sake merk, althans in Japan dan toch. Naar het museum toe heb ik trouwens mijn eerste Japanse treinrit gemaakt. En het kan nog 1000 keer in de Lonely Planet staan van niet, maar ook hier rijdt de trein met vertraging. Ik had zelfs een 100% score, want terug naar huis had ik gewoon weer vertraging. Toch nog een beetje Nederland hier dus!

In de ochtend ervoor heb ik mijn eerste ritje gemaakt met de trainingsgroep van 419 Presto, de racespecialist van Kyotanabe. Geen enkele andere racespecialist in de wijde omtrek en ik woon 800m bij de zaak vandaan. Dat is toch maar mooi meegenomen.
Op zaterdag ben ik met de fiets naar Nara geweest, dat is de oudste hoofdstad van Japan. Tegenwoordig is er een groot toeristisch/heilig park (voor meerdere interpretaties vatbaar) met enkele van de oudste tempels van Japan. Er loopt een tolweg omheen met mooie uitkijkpunten, maar mij werd in boos Japans verteld dat ik met geen mogelijkheid met mijn fiets de weg op kon. Dus ik draai om en zie een snorfiets met nog geen 4km/h tegen de heuvel oprijden. Jawel, die mocht dus wel de weg op. Toen heb ik van ellende maar een foto gemaakt van een begraafplaats in Nara. Begraafplaatsen zijn hier erg belangrijk, de gebouwen op zulke terreinen zijn zonder uitzondering mooi en in originele Japanse bouwstijl.

Ook met mijn onderzoek gaat het de goede kant op. Mijn werkplan is vandaag door beide professoren (Okubo-sensei en Fujii-sensei) goedgekeurd. Dat is nog niet zo evident, want ze schijnen er een sport van te maken om overal tegenstrijdige ideeën op na te houden. Morgenmiddag ga ik voor het eerst met de productie aan de slag en volgende week komen er spullen waarmee ik een van de productiemachines aan ga passen voor mijn onderzoek. Dan hoop ik over 10 dagen mijn eerste specimen af te hebben. Hier nog een grappige foto. In Nederland krijgen we het mét fietsenrekken nog voor elkaar om er een grote puinhoop van te maken (ik nodig jullie uit om eens rond het station van Delft een kijkje te nemen). Maar hier op de universiteit staan de fietsen zo netjes naast elkaar dat je je af kunt vragen welke straf er wacht als je je fiets niet keurig in de rij zou zetten?

24-01-10 Afgelopen vrijdag moesten de laatstejaars studenten de samenvattingen van hun scripties inleveren. Dat betekende veel slapen in de faculteit!

Deze week ben ik wat meer gewend geraakt aan het leven hier in Japan. Veel en tot laat op de universiteit, beetje fietsen en ook de zaterdagavond doorgebracht zoals veel Japanners dat doen, in een onsen. Een onsen is een badplaats bij een natuurlijke bron. Na jezelf grondig gewassen te hebben, kun je kiezen uit verschillende saunas en baden. Het was een ontspannen avondje. Wel kwam ik erachter dat Japanse mannen niet alleen hun baardharen laten staan, maar ook al het andere haar. Deze mode is dus blijkbaar nog niet over komen waaien...

Tijdens mijn rit vanmiddag kwam ik deze oude mannetjes tegen. Ze spelen hier gateball. Gateball is een spel waarbij je, je raadt het al, met een soort croquet club de bal door een gate heen mept. Favoriete vrijetijdsbesteding onder Japanse bejaarden.

Hier zie je een foto van de Seta rivier, die door het aanleggen van de Amagase dam een langwerpig meer geworden is. Hier kwam ik er achter dat het ook in Japan hard waait, het was aardig zwoegen. Ik vond de klim ervoor al dat ik zulke goede benen had! Gelukkig bleef het dit weekend wel droog, al zag ik gisteren wel weer wat natte sneeuw in de heuvels. Dat is vast niks vergeleken met hoe het nu in Nederland is. Sterkte!

18-01-10Na Manman schrijf ook ik mijn eerste bericht van 2010 op onze website. Hoewel mijn auto niet is afgebrand (kijk maar op Manmans nieuwspagina), heb ook ik veel spannends beleefd deze week. Ik ben namelijk dinsdag in Japan aangekomen voor een stage van 4 maanden. Deze stage past perfect bij mijn plannen om binnenkort toch echt eens af te studeren en een bezoek aan Japan is een lang gekoesterde wens van me geweest. Twee vliegen in een klap dus!

Aan de Doshisha universiteit in Kyotanabe (een voorstad van Kyoto) ga ik onderzoek doen naar een nieuw soort carbon. Het is extra duurzaam carbon, versterkt met nanodeeltjes uit bamboe. Bamboe is een uniek materiaal, het is een van de weinige natuurlijke alternatieven in de techniek die werkelijk duurzaam is. In tegenstelling tot bijvoorbeeld vlas en lijnzaad, neemt het verbouwen van bamboe geen nuttig bruikbare landbouwgrond in.

Ik word hier geholpen door 2 MSc. studenten, Yashiro en Uematsu (op de foto), zij hebben me vorige week ook opgehaald op het vliegveld. Sindsdien hebben ze me als persoonlijke gidsen geholpen in zowel het laboratorium als het dagelijks leven. In de toekomst zal ik hier dingen schrijven over het leven als student in Japan. Een anekdote wil ik jullie alvast verklappen. Ik ging een planning maken voor mijn stage en wilde weten of ik vrij had tijdens de nationale feestdagen. Feestdagen? Ze wilden graag weten over welke dagen ik het had. Nou, 11 februari bijvoorbeeld, zei ik toen. Zij op de kalender opzoeken wat er dan op de 11e werd gevierd. Oprichtingsdag. Inmiddels hadden alle aanwezigen (een student of 10, om 10 uur 's avonds op een zaterdag!) lucht gekregen van mijn extreem vreemde vraag, dus aan de hele groep vroeg ik, wat er dan precies gevierd werd op die dag. Ik had het stiekem al gelezen in een van mijn reisboeken, dus groot was de hilariteit toen uiteindelijk niemand het wist en ikzelf het antwoord op de vraag heb gegeven! Zowel geschiedenisles als genieten van vrije dagen is niet aan mijn collega studenten besteed...

Natuurlijk heb ik ook mijn eerste trainingen alweer afgewerkt, het is hier echt waanzinnig mooi om rond te fietsen. Zaterdag kwam ik weliswaar in een sneeuwstorm terecht, maar dat mocht de pret niet drukken. Volgende keer ook meer over het fietsen hier.

12-10-092009

18-11-08Zomer 2008

21-04-08April 2008

24-03-08Maart 2008

20-02-08Januari en februari 2008

24-12-07November en december 2007

17-10-07Oktober 2007

27-09-07September 2007

31-08-07Augustus 2007

18-07-07Juli 2007

25-06-07Juni 2007

28-05-07Mei 2007

30-04-07April 2007

25-03-07Maart 2007

17-02-07Winter 2007