Op 21 maart 1987 ben ik geboren in het ziekenhuis van Cebu City (Filipijnen). Niet direct een broedplaats voor wielertalent. Fietsen heb ik dan ook niet daar geleerd, want toen ik 10 maanden oud was is mijn gezin terug naar Nederland gegaan (waar mijn vader vandaan komt), waar ik ben opgegroeid tot een gezonde, hollandse jongen.
Na al op voetbal, karate en schaken te hebben gezeten, ontdekte ik op 9-jarige leeftijd de magie van het ijs. Elke zondagochtend werd er op een ijshockeybaantje getraind. In de zomer werd er gewielrend, geskeelerd en hardgelopen. Toen de eerder beoefende sporten één voor één werden opgeofferd voor het schaatsen, werd ook in de zomer steeds fanatieker getraind.
Dit leidde ertoe dat ik in 2001 voor het eerst ging meetrainen met Wielervereniging Schijndel. Volgens mijn vader was ik nog te jong om een licentie te nemen, maar ik heb dat jaar nog wel drie wedstrijden op een daglicentie mogen rijden. Die drie wedstrijden zetten de toon voor mijn wielerloopbaan tot nog toe. Ik kreeg het voor elkaar om achtereenvolgens 2e, 4e en 2e te worden. Veel beter dan ik zelf voor mogelijk had gehouden, maar achteraf had ik er toch graag eentje van gewonnen. Die eerste koersen bleken namelijk een meer dan goede voorspelling van de jaren die zouden volgen...
Als eerstejaars nieuweling, in 2002, was het dan zover: ik had een licentie en ging wielrenner worden! De eerste koersen waren heuse ontdekkingstochten. De resultaten stemden tot tevredenheid en elke week leerde ik weer heel wat nieuwe dingen. Al snel mocht ik klassiekers gaan rijden. Opnieuw opende zich een nieuwe wereld voor me, een wereld waarvoor ik even de tijd nodig had hem te doorgronden. Mijn eerste podiumplek werd behaald in Belgie, mijn eerste overwinning tijdens mijn eerste tijdrit. Ik werd gekroond tot districtskampioen tijdrijden! Het hoogtepunt van het jaar werd bereikt tijdens het NK tijdrijden: een 5e plek was mijn deel, en het scheelde maar weinig of ik had op het podium gestaan.
Een verhuizing naar Delft betekende dat ik vanaf 2003 voor Westland Wil Vooruit uit ben gekomen. Dit jaar behaalde ik mijn eerste overwinning in een criterium,
stond ik de eerste helft van het jaar nagenoeg wekelijks op het podium en reed ik eindelijk ook een keer op het podium
in een klassieker (nagenoeg al deze wedstrijden werd ik 2e). Een vakantie van vijf weken naar mijn geboorteland betekende
helaas dat de goede prestaties beperkt bleven tot de eerste helft van het seizoen.
Langzaam werd ik meer en meer wielrenner, en werd schaatsen steeds minder belangrijk. Door de goede prestaties bij de nieuwelingen, verwachtte ik geen problemen toen ik in 2004 junior werd. Door iets te weinig te trainen en hard te vallen op de momenten waarop ik in vorm leek te komen verliep dit jaar toch redelijk teleurstellend. Ik kon vaak niet mijn stempel op de koers drukken zoals ik dat wel gewend was te kunnen. Een onverwacht mooie afsluiting van het seizoen werd het NCK. Met een ploeg die op papier heel blij zou mogen zijn met een plek bij de eerste 10, kregen we het voor elkaar om 3e te worden. Doordat het zo onverwacht was kon ik mijn geluk niet op. Ik had dan ook weer veel zin in het nieuwe seizoen.
Toen ik tweedejaars junior was, hadden we een bijzonder sterke ploeg. Ik was dan ook van plan om weer te laten zien wat ik waard was en heb daarvoor voor het eerst in de winter al wat meer gefietst. De eerste klassieker in Nederland betekende na een paar kilometer voor mij ook direct mijn eerste valpartij van het seizoen. Geen grote lichamelijke schade, maar toch wilde het daarna een tijd lang niet echt lopen. Dit werd zelfs het enige jaar waarop ik me niet wist te plaatsen voor een NK. Gelukkig ging het aan het eind van het jaar ineens wel weer goed, met onder andere tweemaal een top 6 notering in een meerdaagse. De laatste wedstrijd van het jaar leverde de grootste overwinning tot dan toe op. Op het NCK wisten we aan onze eigen, hooggespannen verwachtingen te voldoen door met groot verschil te winnen.
De eerste wedstrijden bij de beloften verliepen zoals ik dat eigenlijk wel verwacht had. Ik reed goed, maar kwam nog hardheid tekort om ook in het laatste uur nog een rol van betekenis te kunnen spelen. Dit verbeterde al vrij snel, en ik kwam steeds vaker terecht in een kopgroep. Uiteindelijk heeft dit me een aantal podiumplekken opgeleverd, en als uitschieter een 4e plaats in de Parel van de Veluwe. Omdat ik naast deze uitslagen een heel constant seizoen met een goed basisniveau heb gedraaid, heb ik een plekje in het Continental Team Van Vliet-EBH Advocaten gekregen. Voor mij een extra stimulans om in 2007 weer een stap te zetten!
Mijn eerste jaar in een ploeg verliep goed. Mijn basisniveau is duidelijk omhoog gegaan en ik ben constanter geworden dan ooit. Helaas lukte het nog niet om een grote wedstrijd te winnen, maar ik mocht wel voor het eerst sinds de nieuwelingen tweemaal het hoogste treetje op. In de grote wedstrijden ging het vaak boven verwachting, met als uitschieter een tweede plaats in de achtste etappe van Olympia's Tour. Met deze uitslag pakte ik mijn alleerste UCI punten en daardoor werd ik voor de eerste keer geselecteerd voor een wedstrijd met de nationale selectie: het EK. Hoewel de koers niet zo liep als ik graag had gewild was het toch een ontzettend mooie ervaring. Wat me verder is opgevallen is dat ik meerdaagsen goed verteer en vaak aan het eind van de week makkelijker kon rijden dan de eerste dagen. Een prettige gewaarwording.
2008 is te boek gegaan als het jaar van mijn doorbraak. Niet zoals gehoopt door serieus mee te spelen in de nationale klassiekers, maar door eerst op het NK weg serieus mijn stempel op de koers te drukken en vervolgens het NK tijdrijden zelfs te winnen! Tot aan het NK weg kon ik vanwege studiedrukte alleen in het weekend koersen en doordeweeks weinig trainen. Dit was natuurlijk te merken in mijn prestaties. Ik reed vrij goed, maar bijna altijd net niet goed genoeg. Nadat ik begin juni mijn studie (voorlopig) wist af te ronden volgde in het najaar mijn meest succesvolle periode ooit. Na het gewonnen NK won ik in Japan mijn eerste 2.2 etappe, waarna ik ook voor het eerst de leiderstrui in een etappewedstrijd mocht dragen. Met winst in het open Duitse studentenkampioenschap tijdrijden, het NCK en een 12e plaats in de 1.1 wedstrijd Putte-Kapellen werd het jaar in stijl afgesloten. Het einde van een periode voor mij, na dit seizoen ben ik verhuisd naar Limburg om nog beter te kunnen trainen. Ook ben ik verhuisd van ploeg: bij het Duitse Team Kuota Indeland hoopte ik me te ontwikkelen tot een profwaardig renner.
Gestopt met mijn studie en verhuisd naar het Limburgse heuvelland kon het alleen maar nog veel beter gaan. Dacht ik. Bij Kuota- Indeland begon ik met een grote valpartij in de Mallorca Challenge. Ik wilde me enorm graag bewijzen en ben achteraf gezien waarschijnlijk weer te snel verder gegaan met koersen. Het duurde even voor ik mezelf weer goed voelde op de fiets. Ik reed vaak heel aardig, en kon bijvoorbeeld in de twee Nations Cup wedstrijden waarvoor ik was geselecteerd echt goed meedoen. Ik reed meer en grotere koersen dan eerdere jaren en kon dat ook redelijk aan, maar qua uitslagen had ik weinig om trots op te zijn. Aan het eind van het jaar bleef de oogst beperkt tot twee overwinningen in criteriums, en een erg sterke koers op het NK weg. Hier reed ik lang mee voor een podiumplek, en was ik uiteindelijk met plek 7 dik tevreden. Helaas bleef het op wat kleine lichtpuntjes na hierbij, waardoor ik toch niet erg tevreden was over het jaar. Nadat ik alles op het fietsen had gezet baalde ik er van dat ik in mijn laatste jaar bij de beloften voor het eerst niet vooruit was gegaan in mijn uitslagen. Voor 2010 nam ik me dan ook voor om mijn grotere hardheid om te zetten in top 10 noteringen.
