18-06-11Na drie dagen Boucles de la Mayenne is de tussenstand heel wat
positiever dan in mijn laatste bericht. Vlak voor ik eergisteren ging slapen kwam ik er achter dat ik 12 seconden
sneller was in de proloog dan ik daarvoor dacht. Dat betekende nog altijd geen fantastische tijd, maar wel veel
beter. Dat maakte dat ik donderdag toch met een opgewekt gevoel ging slapen.
De eerste etappe bleek
onkarakteristiek gecontroleerd. Al vrij vroeg reden in de regen 5 renners weg die de zegen van de groep kregen.
Verschillende ploegen namen tijdens de koers het voortouw en zonder al te grote problemen kwamen we aan bij de
plaatselijke ronden. Daar waren mijn benen nog beter dan ik had verwacht, en na het zien van de laatste kilometer
- lastig constant een procent of 4 a 5 omhoog - kreeg ik er echt zin in. In de laatste 10km heb ik nog aangevallen
toen de mogelijkheid zich voordeed. Ik kwam met 6 man op een mooi gat voor de groep te rijden, maar de helft
wilde niet verder rijden, en de jongens die wel wilden konden niet. Vervolgens kon ik mezelf tot 3km voor de meet
goed voorin houden, maar in de twee dalende kilometers die volgden verloor ik hopeloos mijn positie, waardoor ik
al voor de slotklim uitgeschakeld was voor een ereplaats. Ik had na de finish even een half uur nodig om mijn
frustratie kwijt te raken, want ik baalde verschrikkelijk.
Vandaag was wel weer een typische dag in
deze koers: ongecontroleerd en keihard. Ik voelde me de eerste 110km echt goed en was vaak in de spits van de
koers te vinden als er echt hard gekoerst werd, maar daarna 'knapte' er iets in mijn linkerbeen en kreeg ik het
erg lastig. Op de laatste lastige klim van de dag had ik het erg zwaar om in de hoofdmacht te blijven en moest
ik me een tijdlang beperken tot aanhaken en hopen dat het heel even stil zou vallen. In de vlakke finale liep
vervolgens toch weer een grote groep samen en voelde ik me de laatste 20km toch nog in staat mee te sprinten.
Dat liep echter niet zoals ik had gehoopt. Nadat ik 3,5km voor de streep mijn positie voor in de groep kwijtraakte,
leek ik 1,5km voor de meet weer beter geplaatst te zijn. Toen nam ik echter een rotonde aan de verkeerde kant en
was ik direct kansloos voor een ereplaats. Als 37e kwam ik over de streep, volledig gesloopt.
Morgen
zal nog een zware dag worden, maar ik trek me op aan de goede perioden die ik vandaag had. Ik ga in ieder geval
weer proberen in een kopgroep terecht te komen, want de laatste twee dagen hebben wel aangetoond dat ik me hier
slecht kan plaatsen voor de sprint.
16-06-11De lekke band in de finale van Memorial van Coningsloo bleek
helaas een voorbode voor meer pech. In de ronde van Honselersdijk zat ik tot halfweg redelijk goed in koers,
maar door een flinke hobbel in de weg schoot mijn zadel met de neus flink naar beneden en kon ik niet op een
fatsoenlijke manier verder fietsen. Dat betekende dat ik de koers moest verlaten, volgens mij voor de 2e keer
ooit in een criterium. In de proloog van de Delta Tour had ik gelukkig geen pech, maar fatsoenlijke benen
ontbraken wel. Een rit om snel te vergeten.
Tijdens de eerste rit ging het vervolgens ook niet
geweldig, maar goed genoeg om gewoon mee te kunnen koersen. Tot ik na een uur of drie koers vol op een paaltje
reed. Met een deel van het peloton sneden we een bocht naar links af via de stoep. Bij het verlaten van de stoep
maakte de renner voor me op het laatste moment een grote slinger naar links, ik had nog net genoeg tijd om te
begrijpen waarom. Nadat ik mijn fiets tegen de paal had geparkeerd had ik het geluk zelf over de paal te vliegen.
Verbaasd over wat me gebeurd was, en overtuigd dat mijn fiets onberijdbaar zou zijn wachtte ik op onze ploegleidersauto.
Die liet echter flink op zich wachten, een kilometer eerder was een massale valpartij waarbij mijn ploeggenoot
Bertling betrokken was. Hij moest helaas naar het ziekenhuis, waar later bleek dat hij een gebroken elleboog heeft.
Mijn eigen fiets bleek het toch nog te doen, waarna ik me bij de arts meldde om me te laten verzorgen. Dat deed
de arts ook, maar zonder me terug richting het peloton te rijden. Ik maakte me geen zorgen, want Tom Stamsnijder van
Team Leopard was bij me en werd door zijn ploegleider aan de auto terug naar de groep gereden. Mijn ploegleider
wilde hetzelfde doen, maar werd door de jury teruggefloten. Met drie minuten achterstand was de situatie hopeloos
en was mijn koers dus snel voorbij.
Na het een paar dagen rustig aan te hebben gedaan ben ik gisteren
afgereisd naar Laval, om hier de Boucles de la Mayenne te rijden, een zeer zware vierdaagse ronde. Eerder vandaag
was de proloog. Twee jaar geleden had ik moeite met het parcours en dat was nu niet anders. Gecombineerd met de
zeer matige tijdritvorm van het moment was mijn tijd er weer een om snel te vergeten. Hopelijk gaat het de komende
drie dagen wat beter hier.
Dat ik op het moment moeite heb op de tijdritfiets is overigens geen compleet
raadsel. Het hele jaar al kamp ik met perioden met problemen aan mijn linkerbeen. Tijdens het fietsen begon mijn
voet vaak te slapen, en het gebied rond mijn heup was vaak stijf. Na mijn valpartijen in Overijssel en in de Delta
Tour is het weer erger geworden en op dit moment voelt mijn been ook naast de fiets 'onnatuurlijk'. Het lijstje
klachter over mijn been is langer geworden, en via het effect dat het op mijn fietsen heeft, merk ik ook dat het
mijn zelfvertrouwen en moraal aantast. Ik overweeg daarom ook het NK tijdrijden van volgende week woesdag te laten
schieten. Met mijn huidige problemen zal ik daar normaal gezien niet goed kunnen rijden, en dat zou me ook tijd
geven mensen te kunnen bezoeken die misschien wat aan mijn problemen kunnen doen. Ik kijk het hier de volgende
dagen nog aan en zal dan tijdens of na het weekend mijn beslissing maken.
09-06-11
Na bijna twee maanden radiostilte op mijn site is het de hoogste tijd om weer een update te plaatsen. Op de fiets heb ik gelukkig
niet stilgezeten. Ik heb een redelijk aantal koersen gereden, met wisselend succes. Rund um Kön was na het succes in Rund um
Düren een kans om me op vergelijkbaar terrein weer met de profs te meten. Dat ging heel behoorlijk, en met David Kopp als 4e
aan de finish hadden we met een ploeg een topresultaat. Zelf kwam ik de laatste 2km aan de verkeerde kant van de weg en liep daardoor
helaas wel de kans op een eigen succesje mis. Een week later in Henninger Turm was het een ander verhaal. Al vrij snel merkte ik dat
ik weer veel last had van de hitte en de pollen, en gecombineerd met het erg goede deelnemersveld betekende dat een moeilijke dag.
Toch was ik verrast toen ik er al na een dikke 100km af moest, omdat ik simpelweg parkeerde op een van de vele klimmen. Een flinke
teleurstelling dus, ondanks dat ik ook wel wist dat het niet mijn omstandigheden waren.
Die teleurstelling hoopte ik een week later weg te fietsen in de Ronde van Overijssel en de Omloop van der Kempen. Twee Nederlandse
klassiekers met een heleboel continentale teams aan het vertrek. Op mijn eigen niveau wilde ik graag laten zien bij de beteren te horen.
Helaas ging dat al snel mis, toen ik in de Ronde van Overijssel al binnen een half uur op de grond lag. Bij een rare valpartij helemaal
voorin het peloton was de koers voor bijna alle betrokkenen direct over. Een dag later kon ik me in de Omloop der Kempen ook niet
revancheren, omdat ik toch nog flink last had van mijn val een dag eerder.
Omdat ik een week later geen koers met de ploeg
had, had ik me voor mijn eerste twee criteriums van het jaar ingeschreven. En zoals twee jaar geleden kon ik direct de eerste winnend
afsluiten! Een mooie opsteker voor mijn moraal, en extra leuk was het dat ik samen met mijn broer het podium op mocht. Al vroeg ik de
koers kwam ik met twee anderen op kop, maar de harde wind maakte het zwaar. Later in de koers kreeg Malaya het voor elkaar om in zijn
eentje over te steken, en met zijn hulp bleven we uit de greep van het peloton. In de laatste ronde kon ik wegrijden en zo konden na
een jaar zonder overwinningen eindelijk de handen weer eens in de lucht. Een dag later ging het in mijn tweede criterium iets minder
voortvarend; ik miste de goede kopgroep en nam in de sprint van het peloton geen risicos zodat ik als 20e over de meet bolde.
Na dit weekend stonden er weer Duitse koersen op het programma. Met eerst de nieuwe 1.1 koers Velothon Berlin, een vlakke koers
rondom Berlijn met start en finish onder aan de Brandenburger Tor. Na een grote lus rond Berlijn reden we nog een aantal ronden
dwars door de stad langs vele toeristische trekpleisters. De bedoeling van de organisatie was een Champs Elysees gevoel te creëren
en dat is ze ook goed gelukt. Een erg mooie ervaring! Ik mengde me niet in de te verwachten massasprint, maar met een 5e en 9e plek in
de uitslag liet onze ploeg zich van zijn beste kant zien. Drie dagen later stond alweer de volgende Duitse koers op het programma, en de
grootste koers van het jaar voor ons: de Bayern Rundfahrt. Persoonlijk heb ik aan deze ronde geen slecht, maar ook geen goed gevoel
over gehouden. Ik kon me redelijk mengen in de sprints, waarbij ik ook zeker mijn aandeel heb gehad in twee top 10 klasseringen van
onze sprinter, en voelde me niet slecht in orde. Geweldig voelde ik me echter ook niet. Op de dag dat het klassement werd gemaakt was
ik net niet goed genoeg om echt mee te kunnen doen, en de tijdrit was een enorme teleurstelling. Gelukkig eindigde de ronde met nog
een rit in lijn, anders had ik de koers echt met een slecht gevoel afgesloten.
Na de Bayern Rundfahrt reed ik vorige week donderdag een criterium in Amsterdam, omdat ik toch in de buurt was. Zonder al teveel moraal
begon ik aan de koers over 100(!) ronden. Nadat ik vroeg in de koers al een keer een tijd met twee anderen op kop had gereden kwam ik in
de finale uiteindelijk in een kopgroep van 8 man terecht. Als derde dook ik de laatste bocht in, een goede uitgangspositie voor een podiumplek.
Toen echter de jongen op kop onderuit schoof had ik wel even iets anders aan mijn hoofd dan afsprinten. De renner voor me viel ook en zelf
kon ik ternauwernood overeind blijven. Toen ik de valpartij eenmaal ontweken had bleek niemand me ingehaald te hebben, dus ging weer alle
aandacht uit naar zo hard mogelijk naar de finish fietsen. De mannen achter me hadden ook vol in de ankers gemoeten en geen van het kon me nog
inhalen, dus zo konden voor de tweede keer dit jaar de armen weer in de lucht. Voor de moraal weer erg prettig om te merken dat als ik op
een wat lager niveau koers, ik direct ook weer meedoe voor de ereplaatsen. Dat had ik me afgelopen zondag ook voorgenomen in de Memorial van
Coningsloo, een 1.2 koers in de buurt van Brussel zonder echte profs aan het vertrek. Het parcours lag me, en ik wilde dan ook heel erg
graag een uitslag rijden. Al vroeg in de koers bleek ik inderdaad tot de beteren in de koers te horen. Ik was erg actief en wilde koste wat
het kost niet achter de feiten aan hoeven rijden. Daardoor was ik steeds in de spits van de koers te vinden, of die nu uit 50 of uit 8 man
bestond. Helaas kreeg ik weinig steun van de ploeg waardoor ik de hele dag in mijn eentje tegen 'de Belgen' reed. In de finale bleven we
uiteindelijk met 36 man over, waaruit 1 renner weg reed. Zijn vlucht werd goed beschermd door zijn ploeggenoten en omdat ik alleen zat
besloot ik het de laatste 15km rustig aan te doen en alles op de sprint te zetten. Op ongeveer 3,5km van het eind moesten we nog een
kasseistrook over en ik kon me zonder moeite vooraan plaatsen om in de goede positie over deze strook te fietsen. Na een paar honderd meter
sloeg echter het noodlot toe; een lekke band betekende het einde van mijn ambities. Zo kort op de meet was er geen tijd meer om terug te komen,
waardoor ik hopeloos gefrustreerd 36e werd. Na een koers gereden te hebben waar ik trots op was, was het moeilijk vrede te hebben met
de uitkomst. Het is al veel telang geleden dat ik in een UCI koers nog eens een echte uitslag wist te rijden, en dit leek tot mijn lekke
band een zekerheidje. Helaas hoort pech ook bij de wielersport en zal ik op zoek moeten blijven naar een uitslag in een UCI koers.
Later vandaag start ik in de Ronde van Honselersdijk, mijn eerste Westlandcriterium van het jaar. Vanaf morgen rij ik dan in
de Delta Tour Zeeland. Die gaat morgenavond van start met een korte proloog, waarna twee dagen door Zeeland en Zeeuws Vlaanderen volgen.
Veel sterke ploegen staan met hun sprinters aan het vertrek, dus het zal niet makkelijk worden om echt iets te laten zien, maar ik ga
natuurlijk toch proberen me te laten zien.
18-04-11 12-04-11Na de opsteker in Köln Schuld Frechen had ik veel zin in mijn
thuiskoers; de Hel van het Mergelland. Helaas voor mij werd deze gehouden op de eerste hete dag in Nederland. Vanuit
het vertrek voelde ik me erg goed en reed ik een prima koers. Al na 2 uur echter voelde ik dat het niet meer zo soepel
liep, en na dik 100km wist ik zeker dat de warmte een te groot probleem voor me was geweest. Met hoofdpijn, kippevel
en een algehele slapheid in mijn lijf moest ik na ongeveer 130km het peloton laten gaan, nog wel in mijn eigen woonplaats!
21-03-11 14-03-11Mijn best heb ik wel gedaan, maar aan het eind van het weekend was
de conclusie dat ik niets heb kunnen laten zien. Op zaterdag miste ik in de polders tweemaal de slag. De eerste keer
was dat geen serieus probleem, mijn groep sloot al snel weer aan. Ik was daardoor wel attent toen de keren daarna de
groep uit elkaar werd gereden, tot het later op een brede weg stilviel. Ik kwam niet goed uit in het gedrang voor de
volgende bocht en zag zo een eerste waaier met goede renners wegrijden. Daarbij geen paniek, want het was nog ver en
de tweede groep was nog groot. Ik rekende er echter niet op dat er hooguit zeven andere renners wilden werken, allen
anderen hoefden of wilden gewoonweg niet. Zelfs toen het gat in het laatste uur koers verkleind werd naar een seconde
of 25 lukte het maar niet om samenwerking te krijgen in de groep. Zwaar gefrustreerd heb ik in de finale de koers gelaten
voor wat het was en ben ik als een van de laatsten van het peloton over de streep gerold. De grootste frustratie was
over mezelf, want ik ben er toch echt zelf schuldig aan de kopgroep gemist te hebben. Maar dat we niet meer zijn
teruggekomen was onnodig, en dat verhoogde de frustratie alleen nog maar. 11-03-11Na een dikke week goed trainen heb ik woensdag in Wanzele-Koerse
de eerste kermiskoers van het jaar gereden. Ik dacht goed van voren te staan bij de start, maar in de laatste minuten
voor het startschot verschenen er een boel renners uit de verschillende cafes. Direct vanuit het vertrek werd er erg
hard doorgetrokken, en heel veel meer dan volgen zat er voor mij in deze periode niet in. Toen de kruitdampen na een
minuut of 20 opgetrokken waren, bleek een zeer sterke kopgroep van 12 man te zijn ontstaan. 01-03-11Het seizoen is voor mij van start gegaan met een enigszins teleurstellende 72e plaats in de Ster van Zwolle. Toch ben ik niet geheel ontevreden, omdat ik gemerkt heb dat ik fysiek ongeveer daar sta waar ik wilde staan. 14-02-11Nadat ik een paar dagen goed heb uitgeziekt, ben ik een dag of 10 geleden weer aan het trainen geslagen. Vorige week zondag reed ik in Amsterdam mijn eerste trainingskoersje. Met een klein deelnemersveld en windkracht 7 was het geen verrassing dat we al erg snel met 4 man de kopgroep vormden. Na een uur afzien werd ik in het sprintje tweede. We hadden echt best hard doorgereden en ik kon dan ook goed merken dat het de eerste keer was dat ik goed diep was gegaan. Het was echter een prima training en ik kwam dan ook best tevreden weer thuis. 31-01-11 30-11-10 06-09-10Sinds mijn vorige update zijn er al weer aardig wat koersen verreden.
Helaas is dat niet onverdeeld succesvol geweest. Een ontoereikend vormpeil en een gezonde dosis pech hebben er samen voor
gezorgd dat ik weinig interessants te melden heb over de koersen sinds de Tour de Pyreneen. 26-07-10 17-07-10Een maand geleden had ik het zwaar. Na mijn slecht verlopen Ronde van
Limburg ging ik me een week later testen in Oostenrijk. Daar reed ik voor de eerste keer sinds ik belofte werd een
etappewedstrijd niet uit. De manier waar op maakte het echt onthutsend: de eerste dag werd ik na 60km uit de wedstrijd
gehaald wegens te grote achterstand. Na deze rampzalig verlopen rit kwam ik tot de conclusie dat er wel een fysieke
oorzaak voor mijn slechte rijden moest zijn, aangezien ik me twee weken eerder in de Bayern Rundfahrt nog prima voelde. 08-06-10Hoewel ik inderdaad niet zo snel onder de douche stond als drie jaar
geleden is de Ronde van Limburg voor mij toch weer uitgelopen op een grote deceptie. De eerste 100km voelde ik me echt
goed en had ik het idee serieus voor de prijzen mee te gaan doen. Toen het vervolgens ook nog flink ging regenen zag
ik het nog meer zitten. 03-06-10 24-05-10Gisteren was ik direct na de finish van de Neuseen Classic even
niet de vrolijkste mens op aarde. Tijdens de snelle koers voelde ik me goed, en toen halverwege de wedstrijd een
grote kopgroep van bijna 30 man de koers leek te gaan beslissen, zat ik mee. Zoals echter wel vaker het geval is
bij zulke grote groepen was de samenwerking ver te zoeken. Omdat er ook nog &eactue;én ploeg was die de slag
gemist had ging het hele feest niet door. Uiteindelijk werd de koers beslist in de traditionele massasprint, nadat
een koppel ontsnapte Spanjaarden pas in de laatste 500 meter teruggepakt werd. Richting die massasprint zat ik de
laatste kilometers vsatgekleefd aan het achterwiel bij de sprinter van dienst bij Milram, de grootste aanwezige
ploeg. Op een kilometer van de meet zaten we echter iets te ver gepositioneerd, waarna ik de verkeerde beslissing
nam om links in te willen halen, waar hij rechts ging. Daarna was er bij gebrek aan ruimte van sprinten geen sprake
meer, en werd ik 23e. De sprinter van Milram wist met een sterke sprint te winnen. 20-05-10 12-04-10 07-04-10 29-03-10 24-03-10 18-03-10 15-03-10In de Omloop van het Waasland heb ik de stijgende lijn weer door
kunnen trekken. Al vroeg in de koers reed een grote groep weg met van ons alleen Luc erbij. Ik zat zelf te ver om
effectief mee te kunnen doen aan de koers en moest toezien hoe meer dan 20 man de koers naar hun hand leken te zetten.
Toen het peloton met ongeveer 70km te rijden dan toch nog in gang schoot ging de voorsprong toch omlaag, sneller dan
ik had verwacht. Vooraan wilde niet iedereen even goed samenwerken en dat gaf het peloton een voordeel. Op die manier
liep in de laatste plaatselijke omloop toch nog alles samen. Voor het geval dit zou gebeuren had ik mezelf al 60km lang
van voren gehouden, en ik wilde dit niet in de laatste kilometers verpesten. 11-03-10In Wanzele heb ik alweer mijn derde DNF van het seizoen neergezet,
maar dit keer ben ik toch heel tevreden thuisgekomen na de koers. Al na ongeveer 10km koers wist ik met erkende
specialisten Geert Omloop, David Boucher, Wouter Mol en Steven van Vooren weg te rijden, waarna ik me klaar kon maken
voor een lange en zware dag. Ondanks dat de drie grote ploegen allemaal een man mee hadden kregen we nooit meer dan
3 minuten. Na 120km begon de inspanning bij mij flink te wegen en begon ik ook te ondervinden dat ik echt nog
koerskilometers en hardheid tekort kom tegenover de profs waarmee ik op pad was. Het werd moeilijker en moeilijker om
mijn deel van het werk te doen, maar de hoop op een eventuele topklassering hield me op de been. Helaas besloot het
peloton toch nog flink gas te geven in de finale waarna we op ongeveer 15km van de streep ingehaald werden. Het
peloton lag toen op volle vaart en aanpikken zat er voor mij niet meer in. Bij de laatste doorkomst op 10km van de
streep had ik al zo'n grote achterstand dat ik de laatste ronde niet meer gereden heb. 08-03-10 02-03-10 26-02-10 18-02-10 09-01-10 26-12-10 24-12-10 17-12-10Hallo allemaal! Om maar even met de deur in huis te vallen: 2010
is voor mij niet begonnen zoals ik het me had voorgesteld. Ongeveer 10 dagen geleden had ik in het vliegtuig richting
Venezuela moeten zitten, maar daar is niets van terechtgekomen. De organisatie daar besloot op het laatste moment dat
we toch niet welkom waren, waardoor mijn winterplanning ineens een flinke deuk opliep. Balen, want ik had me er
inmiddels al enorm op verheugd. 26-11-09 14-09-09 04-09-09Het NK is uitgelopen op een deceptie, iets anders kan ik er niet van
maken. Ondanks een gebrek een uitslagen dit jaar had ik er voor de wedstrijd vertrouwen in dat ik om het podium mee zou
kunnen doen. Ik had goed gericht getraind en voelde me prima. Tijdens de rit heb ik echter maar weer eens bewezen dat ik
er nog altijd moeite mee heb goed te presteren als ik het echt heel erg graag wil. Vanaf het begin liep het eigenlijk al
nooit lekker, en dat verbeterde tijdens de rit ook niet. Achteraf bleek zelfs dat de eerste helft zo slecht nog niet was
(een zesde tussentijd op niet al te grote achterstand op het podium), maar de tweede ronde ging beduidend langzamer, met
als resultaat een bijzonder schamele 13e plaats. Na een seizoen dat toch al niet overloopt van de successen had ik dan
ook even weinig zin in alles dat met fietsen te maken heeft. 25-08-09 08-08-09Na de mooie winst van Dennis in de eerste etappe moest er in de
tweede en derde etappe van de Tour de Pyreneen flink geklommen worden. Op de tweede dag werd er snoeihard gekoerst
en kon ik daarin heel behoorlijk meedoen. Tot op de laatste klim zat ik telkens goed mee van voren. Op de laatste,
zware berg kon ik zoals verwacht niet meer volgen en ben ik vervolgens in mijn eigen tempo naar de streep gereden.
04-08-09De profcriteriums van afgelopen week waren leuk om te doen. Vooral
in Heerlen was het ontzettend druk, het doet altijd goed om te zien dat er mensen genieten van de wielersport. 27-07-09 17-07-09Aan de afgelopen week heb ik een goed gevoel overgehouden. Zondag
in Maren-Kessel voelde ik me weer goed, maar was ik wat al te enthousiast. Daardoor miste ik uiteindelijk net de
goede kopgroep. Stom, geen uitslag, maar het gevoel was dus goed. 10-07-09 30-06-09 23-06-09Aan de laatste twee etappes van Boucle de la Mayenne heb ik een
goed gevoel overgehouden. In de tweede etappe verwachtte ik dat ik nog flink last zou hebben van de dag ervoor,
maar dat viel alleszins mee. De laatste dag was een erg snel en zware, waarin ik prima mee kon doen. 19-06-09 18-06-09Vandaag ben ik gestart in de Boucle de la Mayenne, een korte maar
lastige rittenkoers in Frankrijk. We zijn begonnen met een proloog over 4.5km. Het parcours was mooi gevarieerd en
behoorlijk zwaar. 15-06-09Met twee etappeoverwinningen en een tweede plaats van onze
sprinter Andreas Stauff was de Thüringen Rundfahrt een groot succes voor de ploeg. Persoonlijk ben ik ook niet
ontevreden. 03-06-09 27-05-09Een dag voor de Fleche du Sud ging het bijna mis. Ik werd ziekig en
twijfelde of ik wel zou moeten starten. In overleg met de ploegleiding besloot ik toch gewoon te rijden en maar te zien
hoe het zou gaan. 18-05-09Woensdag heb ik bij het districtskampioenschap tijdrijden een enorme
blunder begaan door bijna een minuut te laat aan de start te komen. Vervolgens liep de rit zelf natuurlijk ook niet
geweldig, en wist ik nog steeds niet waar ik nu eigenlijk stond. Ik werd nog wel derde, maar daar ging het me niet om.
11-05-09 30-04-09 17-04-09Het heeft even geduurd, maar ik voel me weer lekker op mijn fiets. De week
na de Hel van het Mergelland ging het langzaam weer wat beter, en in het weekend heb ik toen besloten gewoon weer van start
te gaan in Drenthe. Daar was ik wel flink zenuwachtig om te zien of het weer een beetje zou gaan, maar al snel bleek dat niet
nodig. Tot ongeveer 140km voelde ik me zelfs vrij goed, daarna ging het langzaam minder. Door omstandigheden moest ik het met
maar drie bidonnen doen, wat me richting de finish compleet opbrak. Ik kon nog maar net de groep bijbenen in de finale, maar
sprinten was er helaas echt niet meer bij. Ik rolde toch met een vrij goed gevoel als 58e over de streep. 07-04-09De Hel van het Mergelland is uitgelopen op een enorme deceptie. De flinke
verkoudheid die ik had opgelopen in Normandie is nog altijd niet helemaal over. Ik ga er vanuit dat dat de reden is dat ik al
op de eerste lastige steile klim parkeerde. Nog voordat mijn benen pijn gingen doen begon ik haast te hyperventileren, wat
natuurlijk niet helpt. Omdat deze wedstrijd erg belangrijk voor me was was dit een flinke mentale dreun en was m'n wedstrijd
ook eigenlijk direct over. 01-04-09 14-03-09Hoewel de Argus Tour al om 6.15u startte was ik klaarwakker bij het vertrek.
De reden? We kwamen aangefietst terwijl de speaker omriep dat het nog 2 minuten voor vertrek was. Ik had dus bijna voor het eerst
in mijn leven een koers gemist! 07-03-09 04-03-09Vandaag was de eerste dag van wat eigenlijk
de Giro del Capo had moeten zijn. Vanwege geldproblemen is de ronde gereduceerd tot vier losse 1.2 koersen, waarbij de klimtijdrit
van zaterdag compleet is komen te vervallen. 02-03-09 26-02-09Na twee wedstrijddagen in de Tour de Boland kan ik een belangrijke conclusie
trekken: mijn lijf heeft abnormaal veel moeite met het grote temperatuurverschil. Het gebied waar de Tour de Boland in
plaatsvind ligt in een vallei, en dat maakt dat de temperatuur er rond de 40 graden schommelt. Voorlopig kan ik er absoluut nog
niet tegen en zijn mijn prestaties hier dan ook niet om over naar huis te schrijven. Het belangrijkste nu is om niet kapot te
gaan aan de warmte, verder te fietsen en op die manier hopelijk over een paar dagen weer een beetje normale hartslagen te halen.
21-02-09 17-02-09Helaas is het de laatste dagen in Mallorca niet goed gegaan met mijn arm.
In de 4e etappe deed de arm veel pijn, waardoor ik niet alleen bergop slecht aan mijn stuur kon trekken, maar in de afdalingen
ook telkens heel voorzichtig moest zijn omdat ik gewoon niet volle controle over mijn fiets had. Ik heb de etappe dan ook niet
uit kunnen rijden en toen het de laatste dag regende ben ik uit voorzorg helemaal niet gaan fietsen. 10-02-09Het eerste hoogte- en dieptepunt van het seizoen heb ik inmiddels achter
me liggen. In de etappe van gisteren, waar ik absoluut mee wilde zijn in de vroege kopgroep, zat ik inderdaad mee toen we
met 4 man los kwamen van het veld. Helaas duurde de ontsnapping niet ontzettend lang, maar ondertussen had ik wel 5 punten
verzameld voor het bergklassement. Net als een van mijn vluchtgenoten trouwens. Ik ging ervan uit dat ik aan de leiding ging,
aangezien ik als laatste een sprint voor dat klassement had gewonnen. Dat was dus het hoogtepunt. 08-02-09 31-01-09
Na vorig weekend stonden er het afgelopen weekend opnieuw drie zware dagen op het programma. Vrijdag en zaterdag de Ronde van Drenthe met de profs, zondag de lastige thuiskoers van de ploeg in Rund um Düren. Vrijdag voelde ik me sterk en wilde ik graag mee in de ontsnapping, maar had ik de pech dat het voor mij net niet lukte. De omstandigheden waren niet al te zwaar, dus besloot ik het dan maar tot aan de finale rustig aan te doen achteraan in het peloton. In de finale kon ik vervolgens verbazingwekkend makkelijk meedoen in het zenuwachtige gewriemel en daardoor kon ik kopman David Kopp ook erg goed helpen in de finale. Op 2km voor de streep zette ik hem goed voorin af, waarna ik zelf op een 41ste plaats over de streep rolde. Kopp werd 10e, een beetje minder dan waar ik op had gehoopt maar natuurlijk ook niet slecht.
Op dag twee lagen er 15km Drentse keien op ons te wachten maar wilde de wind nog altijd niet meedoen. Daar waar ik vrijdag overal makkelijk naar voren kon rijden zat ik zaterdag geen enkel moment lekker in koers. Het peloton werd meer en meer uitgedund en hoewel ik nooit moeite had om the volgen lukte het me maar niet om echt op te schuiven in de groep. Na bijna een hele dag van achter gereden te hebben kon ik dan in de laatste 10km eindelijk mezelf nog nuttig maken en Kopp opnieuw bijstaan in de finale. Dit keer rolde ik als 58e over de streep, waarmee ik algemeen 48e werd. Kopp werd 9e en belandde zo ook op plaats 9 in het klassement. Dat de ploeg dit jaar sterker is dan vorig jaar blijkt wel uit het feit dat we derde werden in het ploegenklassement, voor een flink aantal profploegen.
Erg moe, maar wel gemotiveerd, stond ik zondag alweer aan de start in Rund um Düren. Ik had het niet verwacht, maar voelde me vanuit het vertrek prima. Voor ik het wist sprong ik alweer met bijna alle aanvallen mee op de lange slepende weg bergop richting de twee lastige rondes die we door de Eifel moesten rijden. De ontsnapping van de dag onstond echter pas op de eerste steile klim in deze ronde, en ik zat mee! Het was de derde keer voor mij dat ik deze koers reed, en voor het eerst kon ik op deze klim meer dan naar het achterwiel van mijn voorganger kijken en bidden dat de klim voorbij is. Na het steilste stuk waren 3 man licht afgescheiden en ik kon er zelf heenspringen, daar waar een aantal andere goede renners het niet voor elkaar kregen. Dit gaf natuurlijk ontzettend moraal, maar een ronde later was ik al wel blij dat we maar twee ronden hoefden en niet drie zoals voorgaande jaren. De kilometers in Drenthe begonnen zich te laten voelen. Ik was dan ook blij toen we op de vlakke plaatselijke ronde kwamen en nog maar 30km voor de boeg hadden. De groep bestond uit 8 man, zes eenlingen, mijn ploeggenoot Matthias Bertling en ikzelf. De echte finale begon met nog zo'n 10km voor de boeg, en was knalhard. In de laatste twee kilometer dat ik met de ex-Milrams Markus Eichler en Bjorn Schröder weg te zijn geraakt, maar onder de vod van de laatste kilometer liep toch alles weer samen. Vervolgens raakte ik als tweede door de laatste bocht op 250m van de streep, ideaal in het wiel van de snelle Schröder. Niet lang daarna hoorde ik achter me schakelen en hoewel ik het liefst nog iets later was aangegaan voelde ik dat ik moest gaan wilde ik niet ingesloten raken. Met nog 200m te rijden zag ik geen andere renners meer en geloofde ik in winst. Vijf meter voor de finish geloofde ik daar nog altijd in, maar mijn oud ploeggenoot Rikke Dijkxhoorn bleek iets meer over te hebben en passeerde me in de laatste meter. Tweede dus, net als Malaya in 2008!
Ik had misschien wel liever verloren met een fietslengte, aangezien ik nog wel even zal denken aan hoe dicht ik bij de overwinning was in deze koers. Toch ben ik vooral erg blij met deze podium plaats. Vooral na vorig jaar, waarin het aan concrete resultaten heeft ontbroken. Ik voelde me al een aantal koersen goed en deze uitslag na mijn 10e plaats in de laatste rit van het Cirduit des Ardennes is erg goed voor het vertrouwen. De benen doen nu wel flink pijn, dus ik zal nu even mijn rust pakken. Dat zal nodig zijn, want de volgende twee koersen behoren tot de grootsten in Duitsland: Rund um Köln en Henninger Turm. Om hier te mikken op een echte uitslag is waarschijnlijk wat veel van het goede, maar ik hoop zeer zeker op een goede prestatie!
Dank aan Christopher Jobb voor de fotos
Natuurlijk had ik mijn zinnen op deze koers gezet en natuurlijk was ik dan ook erg teleurgesteld dat ik de
finish niet eens had weten te halen. Ik ken mijn eigen lichaam inmiddels echter ook behoorlijk, en weet dat ik bijna altijd
heel veel moeite heb met een grote stijging van temperatuur. Daarmee wist ik waar het aan had gelegen en lukte het om niet
al te lang stil te blijven staan bij deze teleurstelling.
Bij de GP Pino Cerami van afgelopen donderdag kon ik
al een stuk langer rijden zonder last van de warme te krijgen. Na 3,5 uur begon ik nu de mij bekende tekenen te bespeuren en
kreeg ik het dan ook lastiger. Ook hier wist ik uiteindelijk de streep niet te halen. Nadat ik op ongeveer 35km van de streep
over een gevallen renner viel besefte ik me dat er weinig eer te behalen viel voor mij in deze koers, en met drie dagen lastig
koersen in de Franse ardennen voor de boeg besloot ik na de val af te stappen.
In die Franse ardennen reed ik de eerste drie ritten een wat ongelukkige koers. Ik reed zeker niet slecht, maar had in de eerste etappe de pech dat een grote ontsnapping
van ruim 30 man waar ik bij zat uiteindelijk toch werd teruggepakt. In rit 2 miste ik vervolgens de slag voor het klassement
omdat ik op de beslissende klim veel te ver van achter begon. In de ochtendrit van zondag reed ik in de laatste kilometers op
kop van het peloton om sprinter David Kopp bij te staan, zodat ik ook daar met wat achterstand over de streep kwam.
Mijn eigen succesje kwam dan toch nog in de lastige laatste middagrit. Ik was na alle inspanningen al flink vermoeid en had
weinig vertrouwen in een goede afloop van de koers. Tot mijn eigen verbazing kon ik bergop echter volgen als het er om ging,
en zo kwam ik dan in de finale in een groep van 40 man richting de finish. Daarin helaas geen ploeggenoten, zodat ik moest
proberen mezelf zo goed mogelijk te positioneren in de groep. Dat lukte aardig, en ik wist nog een 10e plaats te behalen.
Met die 10e plaats ben ik erg tevreden, vooral omdat hij ontstaan is omdat ik bergop goed kon volgen. In de sprint zelf
had er met een beetje geluk zelfs nog meer ingezeten, maar daar heb ik niet lang bij stilgestaan. Na een paar moeilijke ritten
ben ik erg blij weer aangeknoopt te hebben bij de sterke dag in Köln Schuld Frechen, en ik heb dan ook veel zin in het komende weekend. Vrijdag staat de tweedaagse Ronde van Drenthe op het programma, waarna ik zondag alweer aan de start zal staan
van Rund um Düren, de thuiskoers van onze ploeg. Ik ga mijn best doen!
Op de dag dat ik 24 jaar oud ben geworden kreeg ik het maar niet voor elkaar om meer dan het absoluut noodzakelijke te
doen. De reden? De drie koersen die ik sinds woensdag reed hebben erin gehakt, en dan vooral de laatste. Om bij het begin te
beginnen: in Nokere Koerse kwam ik als 31e over de streep. In het begin van de koers voelde ik me niet overdreven goed en
maakte ik me zelfs al even zorgen hoe ik in hemelsnaam vrijdag en zondag nog respectabele prestaties neer zou moeten zetten.
Mijn zorgen bleken echter ongegrond; na drie uur koers zakte het tempo en iedereen bleek al flink af te hebben gezien. De
laatste twee uren waren dan ook onverwacht makkelijk, en in de finale voelde ik me veel beter dan ik had durven hopen. De koers
liep uit op de voorspelde massasprint, en omdat ik me goed voelde wilde ik kijken of een eerste succesje erin zou zitten. In
de laatste 2km maakte ik wat foutjes waardoor ik -zoals zovaak al vorig jaar- op de 31e plek finishte. Ik had echter duidelijk
zicht op top 20, en dat gaf de burger moed.
De Handzame Classic was bijna een negatief van de koers in Nokere. Nu
voelde ik me in het begin goed, maar toen het al na twee uur koers serieus ging regenen voelde ik me steeds minder prettig. Op
een kilometer of 50 voor de streep kreeg ik het echt koud, en dit keer had ik echt geen behoefte om mee te gaan doen in de
sprint. Door de regen en modder die er op veel wegen lag had ik het dus erg koud, had ik vanwege het zand in mijn ogen moeite
om goed te zien, werkten mijn remmen niet meer goed en had ik simpelweg niet zoveel vertrouwen in mezelf voor wat betreft
zenuwachtig gewriemel op hoge snelheid. Aan het eind heb ik laten lopen waardoor ik als 107e over de streep kwam.
Köln Schuld Frechen is de tradidionele seizoensopener in Duitsland, en voor
onze ploeg is het direct ook een erg belangrijke koers. Na deze koers de laatste 8 jaar gedomineerd te hebben was het doel natuurlijk
opnieuw de overwinning. In een sprint zou David Kopp natuurlijk onze man zijn, maar dat betekende niet dat we per se een
massasprint wilden hebben. Ik baalde er van dat ik dit jaar nog niet echt iets heb kunnen laten zien en wilde er dus graag bij
zijn als er een kopgroep zou gaan lopen. Al na 15km kwam ik zo in een groep van 8 man terecht. Ondanks een tempo dat naar mijn zin veel te laag lag liepen we steeds iets verder uit. Aangekomen bij de heuvelzone na 70km was de voorsprong een minuut of 3.
Meteen bij de eerste klim gingen de twee minsten in de groep overboord. Toen we de heuvelzone uiteindelijk verlieten waren we
nog met 4, en hadden we nog altijd 2.30 voorsprong. Ik voelde me nog goed en begon al te denken dat we misschien niet eens
kansloos zouden zijn, aangezien er op de terugweg nog veel wind in de rug zou staan. De sterke ex-Milram Markus Eichler had
intussen in zijn eentje het gat naar ons weten te dichten en met 5 man sterk hadden we nog een kleine twee uur koers voor de
boeg. Eichler gaf onze groep een nieuwe impuls, en het tempo lag nog altijd vrij hoog. De hele dag al was ik samen met één andere renner de motor van de groep geweest, het was prettig dat iemand anders even deze rol op zich nam.
Toch was bij 25km te gaan de voorsprong terug gelopen naar 1.10, mede doordat een renner in de kopgroep zich niet goed meer
voelde en zijn eigen ploeg in het peloton mee ging helpen met de achtervolging. Met de moed der wanhoop, en de hulp van de
wind in de rug wisten we tot mijn verbazing het gat nog lang op 1.10 te houden. De laatste voorsprong die ik doorkreeg was
30 seconden met nog 5km te rijden. Ik dacht weer dat het nog moest kunnen, vermoedde dat ik op het podium zou kunnen rijden
en hoopte dat ik misschien zelfs nog wel kans zou maken op de winst! Eichler en ik reden zo lang mogelijk door, met de anderen
in het wiel. Op ongeveer 400 meter van de lijn werd onze 'sprint' dan ingezet. Een van de renners bleek zijn snor gedrukt te
hebben, hij reed zomaar weg bij Eichler en mij. Wij waren in mijn beleving bezig met een erg spannende sprint om plaats 2, tot
we 100 meter voor de streep ineens voorbij werden gesneld door de eerste sprinters. Ik zag Kopp naar plek 2 sprinten, en ook
ploeggenoot Alex Schmitt kwam me nog voorbij. Helemaal gesloopt, trots op mijn prestatie, teleurgesteld over de uitkomst van
de koers kwam ik als 8e over de streep. Hiermee wonnen we nog het ploegenklassement.
Een dag na de koers overheerst
het gevoel dat ik 'er weer sta'. Ik heb mezelf, en iedereen die er aan twijfelde, laten zien dat ik nog altijd kan trappen. De
angst dat ik lange ontsnappingen niet meer aan kan (vorig jaar brak ik vaak veel vroeger dan ik gewend was) is nu ook definitief verleden tijd. Natuurlijk had ik graag mezelf op het podium gezien na deze koers, maar ik kies ervoor om te kijken naar het positieve dat ik mee kan nemen in plaats van te grieven over wat er niet is gelukt. De moraal is hoog, en dat zal zo blijven, want mijn volgende koers is de Hel van het Mergelland. Mijn thuiskoers, en een van de zwaarste dagen van het jaar. Als de benen zo zijn als gisteren zal ik er mijn lol op kunnen!
Een dag later hoopte ik de frustratie
er uit te fietsen in de Dorpenomloop Rucphen. In deze snelle koers werden er van achter wel wat mensen af gereden, maar
van voren wegrijden bleek vrijwel onmogelijk. In de finale reed ploeggenoot Bertling met een paar medevluchters nog
een tijd op kop, maar ook zij werden op een kilometer of vijf van de streep terug gepakt. Op dat moment reed ik allang
met twee ploeggenoten in mijn wiel voorin in het peloton in afwachting van de sprint. Omdat ik zelf vaak angst heb in
de ultieme finale besloot ik vooral loods te zijn voor onze nieuwe renner Patrick Bercz. Uiteindelijk verloren we
helaas toch iets teveel plekken in het gedrang voor de laatste rotonde waardoor een topklassering er niet meer in zat.
In de laatste rechte lijn pakte Bercz nog wel wat plekken en ikzelf was verbaasd over de goede benen die ik nog had in
de laatste 500 meter. Ik zag mezelf ook minstens nog een plek bij de eerste 20 bereiken, tot ze voor me ineens gingen
liggen. Ik kon er gelukkig nog net aan ontsnappen, maar de kans op een uitslagje was meteen verkeken. Bercz werd nog 13e,
ik zelf kwam als 99e over de streep. Opgelucht omdat mijn huid nog intact was, maar toch ook wel met lichte teleurstelling
over het mislopen van een eerste uitslagje dit jaar.
Wat dit weekend me wel geleerd heeft is dat ik op het
moment zeker niet te klagen heb over mijn vormpeil. Des te vervelender dat het niet gelukt is een uitslag neer te zetten,
want dat zal de komende twee koersen door sterke deelnemersvelden zeker niet makkelijker worden. Woensdag sta ik alweer
voor de 5e keer op rij aan de start in Nokere Koerse, vrijdag zal ik voor het eerst starten in de Handzame Classic. Beiden
zijn 1.1 koersen. De opstelling voor de openingskoers van het Duitse seizoen is nog niet bekend, maar ik ga er wel
vanuit dat ik zondag aan de start sta in Köln Schuld Frechen.
Hoewel er in
het peloton uiteindelijk nog door meerdere ploegen gereden werd leek het er nooit echt op dat we de kopgroep nog terug
konden pakken. In het uitgedunde peloton heb ik nog wel meegedaan in de finale, maar ik miste toch ook de echte
overtuiging dat er nog wat te halen viel. Er waren flink wat goede sprinters en op het bochtige parcours leek de kans
op valpartijen behoorlijk groot. Zeker toen de laatste 20km het water gestaag uit de lucht kwam vallen. Uiteindelijk
ben ik volgens mij tussen de 20e en 30e positie in het peloton over de streep gekomen, een serieuse training rijker.
Morgen zal ik met mijn club aan de start staan in Kijkduin, bij de Witte Kruis Classic. Een dag later
rij ik mijn tweede koers van het jaar met de ploeg. Dan starten we in de Dorpenomloop Rucphen. Ik ga mijn best doen
om wat te laten zien dit weekend!
De eerste helft van de koers leek er ook geen vuiltje aan de lucht. Zoals altijd was de nervositeit hoog in de eerste koers van het jaar, maar in het vroege gedrang voor de waaiers kon ik goed mijn mannetje staan. Elke keer dat er iets gebeurde zat ik dan ook goed mee, tot op gegeven moment een kopgroep van 7 ontstond. Onze onthoofde ploeg (we zaten nog met slechts 3 man in koers) kon weinig anders doen dan afwachten. Daarbij liet ik me in slaap sussen en toen de vlam alsnog in de pan sloeg zat ik te ver van achter te suffen. Ik heb vervolgens de laatste anderhalf uur van de koers wel hard gefietst, maar toch vooral achter de feiten aan gereden. Dit resulteerde uiteindelijk in lossen op de laatste dijk, waardoor ik op een schamele 72e plaats uit kwam.
De volgende koersen staan pas volgende week weer op het programma. Zeer waarschijnlijk rijd ik volgende week woensdag een profkermiskoers in Wanzele. De zaterdag daarna zal ik met mijn club aan de start staan van de Witte Kruis Classic, de nationale klassieker door mijn oude achtertuin in Delft. Zondag start ik dan weer met de ploeg in de Dorpenomloop Ruchphen. Met die koersen hoop ik echt in gang te schieten.
De afgelopen week heb ik ook in mijn 'reguliere' trainingen wat meer intensiteit ingebouwd, en ik kon wel merken dat hard fietsen me al weer vrij snel beter af gaat. Ik was daarom ook wel benieuwd om te zien hoe het gisteren tijdens de trainingskoers in Echt zou gaan. De koers duurt daar 1.45u en was dus flink langer dan vorige week in Amsterdam. Het peloton is ook groter, waardoor het meer op een 'echte' koers lijkt.
Toen ik op de heenweg werd ingehaald door de voltallige De Rijke ploeg - mijn oude Van Vliet ploeg met een nieuwe sponsor - was duidelijk dat het niveau meer dan behoorlijk zou zijn. De Rijke zorgde er inderdaad voor dat er flink werd doorgereden. Onder invloed van hun aanvallen reden we uiteindelijk met een grote kopgroep van 18 op kop, waar ik als allerlaatste nog bij aangesloten was. In de finale heb ik niet meer meegedaan. Ik was meer dan voldoende vermoeid, en hoewel mijn eerste koers over twee weken is, duurt het daarna bijna weer twee weken tot ik een koers rijd. Meer dan genoeg tijd nog om te verbteren dus. Voor het vertrouwen was het gisteren goed, nu weer met goede moed verder trainen richting de seizoensstart!
Na weer een bijzonder
koude decembermaand met veel uren op de mountainbike stond ik begin januari te popelen om te gaan trainen in warmere oorden.
Dit jaar ben ik voor het eerst op trainingskamp gegaan naar Gran Canaria. Met een deel van de ploeg hebben we daar 9 dagen
zeer goed kunnen trainen. Het weer was ongelofelijk goed, en na alle regen, kou en grijze luchten kon ik dat natuurlijk extra
goed waarderen. De eerste dagen liep het bepaald nog niet vanzelf, maar na een dag of vijf merkte ik ineens dat het weer een
beetje begon te lopen. Dat gevoel motiveerde me flink en deed me direct verlangen naar de eerste koersen.
Het was dan ook wel weer even slikken toen het vliegtuig in Duitsland letterlijk naast
een grote hoop sneeuw landde. Na drie dagen rust, waarbij het in Limburg onophoudelijk regende, ging ik bij de eerste tekenen
van stabiel weer weer vol motivatie aan de gang. Misschien zelfs een beetje te fanatiek, want sinds donderdag voel ik me niet
meer helemaal kiplekker. Het dieptepunt heb ik zaterdag bereikt, toen ik me echt heel beroerd voelde. Ik voel me intussen wel
wat beter, maar neem de tijd om echt even goed uit te zieken. Daarna kan ik nog een paar weken goed trainen zodat ik hopelijk
toch met een fatsoenlijk vormpijl aan de start zal staan bij de Ster van Zwolle, mijn eerste koers dit jaar.
Hou de
site weer in de gaten, want met het seizoen in aantocht zal ik weer regelmatig gaan updaten.
Bijzonder leuk nieuws was er de afgelopen
bijna-twee-maanden niet te melden. In september reed ik een aantal 1 daagse wedstrijden, waarbij er niet één
echt noemenswaardig te noemen was voor mij. Daardoor daalde de motivatie in deze periode ook, en ik moet eerlijk bekennen
dat ik eind september vooral voor de gezelligheid nog uitkeek naar de afsluitende koers in Hainan.
Traditioneel reed ik de eerste week van oktober met de club het NK ploegentijdrit. Hier hadden we in de voorgaande weken een aantal
maal samen voor getraind, en de ambitie was om een medaille te halen. Zoals altijd was de sfeer erg goed, en tijdens de
rit zelf was de samenwerking ook goed. Helaas was het tempo net niet goed genoeg voor ons doel; met slechts een handvol
seconden achterstand op de derde plaats stonden we net naast het podium. Een lichte teleurstelling, maar persoonlijk was
ik vooral blij de blamage van vorig jaar gevoelsmatig weggepoetst te hebben. En de simpele lol in het fietsen, toch ook
bepaald niet onbelangrijk, was na dit weekend weer een stuk groter.
8 oktober vlogen we dan met de ploeg naar
China. Om precies te zijn naar Sanya, de meest zuidelijk gelegen stad op het eiland Hainan. Daar startte drie dagen later
de Tour of Hainan, mijn tweede HC etappekoers van het jaar. Met kopman David Kopp in de gelederen hadden we ambities, maar
iedereen mocht voor het klassement ook voor eigen kans gaan. Toen de tweede dag het klassement werd gemaakt op de slotklim,
konden twee man van ons mee. De hele week hebben we als ploeg ongekend goed samen gereden, wat bijna elke dag resulteerde
in goede resultaten. Mede daardoor was de sfeer de hele tijd fantastisch, en ik heb dan ook een van de leukste tijden in
het fietsen ooit beleefd. Omdat Hainan met enorme wateroverlast te kampen had kon de koers niet 'zomaar' verreden worden.
Een dag werd al na 20km compleet afgelast (terwijl ik al in een kopgroep zat met 2 anderen), nog een aantal etappes werden
flink ingekort. Hier lieten wij ons niet door uit het lood slaan, aan het eind van de week hadden we met David Kopp een
aantal top 10 plaatsen te pakken, en onze klassementsmannen hadden het zo goed gedaan dat ze op plaats 6 en 9 stonden!
De laatste dag was weer een erg droog en warme, en zou voor mij persoonlijk een helletocht worden. Nadat ik
meer dan 100km met effectief anderhalve medevluchter voor het peloton uit had gereden was ik eigenlijk al op. Door de hitte
kon ik geen voedsel binnen krijgen, en de etappe was 224km. Dat beloofde weinig goeds. Toen er 40km voor de streep een
steil klimmetje in het parcours zat werd ik dan ook keihard gelost. Daarna was het een lang uitgerekt afzien tot de streep,
waar ik compleet gebroken in het laatste groepje aankwam. Dat het echt niet goed met me ging bleek wel uit het feit dat ik
pas om half 12 savonds weer langzaam wat kon eten. Daarvoor had ik het driemaal geprobeerd, en driemaal kwam het er al snel
weer via dezelfde weg uit. Volgens anderen in de ploeg zag ik er meer dood dan levend uit, maar gelukkig ging het een dag
later al weer een stuk beter. We konden nog lekker een hele dag genieten van een ontzettend luxe hotel direct aan de zee
voor ik weer terug moest naar het koude Nederland. Door dit mooie seizoenseinde ben ik er echt weer aan herinnerd hoe mooi het wielerleven kan
zijn. Daardoor weet ik ook dat ik er nog niet klaar mee ben en zeker nog een seizoen verder wil.
In 2011 zal ik
bij mijn huidige ploeg blijven, die volgend jaar Team Eddy Merckx-Indeland heet. Dit had nog wat voeten in de aarde, maar
uiteindelijk ben ik dus weer onderdeel van de ploeg die volgend jaar 13 renners telt. Daarvan slechts 1 echt nieuwe renner,
en bijna iedereen van de 'harde kern' van afgelopen jaar is er ook weer bij. In China bleek dat we elkaar na een jaar echt
gevonden hebben, en iedereen wil graag op dezelfde voet verder. Als dat lukt kan 2011 nog een mooi jaar worden. En dat kan
ik gebruiken, want hoewel mijn basisniveau dit jaar hoger was dan andere jaren was het qua resultaten een absoluut rampjaar.
Op nog zo'n jaar zit ik niet te wachten, en met die gedachte in mijn hoofd ben ik deze week weer begonnen met trainen.
Ik heb op dit moment
gelukkig wel weer het gevoel dat er weer wat verbetering in zit. Of dat direct ook vertaald gaat worden in een noemenswaardige
prestatie moet nog gezien worden, maar het zorgt er wel voor dat ik me nog kan motiveren voor de laatste wedstrijden van
het seizoen. Later vandaag rijd ik een criterium vlakbij huis in Born. Daarna rijd ik nog een aantal 1 daagse wedstrijden,
om vervolgens mijn seizoen af te sluiten in China. Daar rijd ik half oktober de Tour of Hainan. Geen kattepis, want deze
9-daagse wedstrijd is van HC niveau en er zullen dus flink wat profploegen aan het vertrek staan. Ik hoop de komende maand
nog wat leuk nieuws te kunnen brengen!
Bijna had ik een mooie
uitslag te pakken in de Omloop van Schin op Geul. Tactisch reed ik een perfecte koers, waarbij ik de laatste 60km eerst
met 4, daarna 3 en uiteindelijk weer 4 man op kop reed. Ik kwam echter niet met mijn medevluchters aan bij de meet, nadat
ik op ongeveer 13km voor de streep met kramp moest afhaken. Zeer frustrerend, aangezien ik in een sprint bepaald niet
kansloos was geweest voor de winst. En ook met plek 2 of 3 zou ik zeer tevreden zijn geweest. Dit lukte dus niet, en niet
alleen was dat voor mezelf erg vervelend; ploeggenoot Luc had lang afgestopt in de groep, waarbij hij zijn eigen kansen
wegcijferde voor mijn winstkansen. Dubbel balen dus.
Na Schin op Geul heb ik nog drie criteriums gereden,
waarbij ik het geluk niet echt aan mijn zijde had. In Monster reed ik heel behoorlijk, maar gokte ik in de finale op de
verkeerde ontsnappingen. In Barendrecht voelde ik me goed, maar mochten drie man met daarbij mijn broer zomaar wegrijden.
Ik kreeg het niet voor elkaar de aansluiting voor elkaar te krijgen zonder de rest van het peloton mee te nemen. Op
zondag in Poeldijk had ik vervolgens echt pech met een lekke band, en later een aanlopende rem. Daardoor kwam ik op een
ronde achterstand te rijden, zodat de koers effectief over was voor me.
Vanaf morgen rijd ik vier na tour
criteriums achter elkaar: in Stiphout, Chaam, Wateringen en Heerlen mag ik met de grote mannen mijn rondjes rijden.
Daarna gaat het richting Pyreneen, waar op 5 augustus mijn volgende etappekoers vertrekt.
Een kleine valpartij in de Ronde van Limburg bleek de boosdoener. Hierbij is mijn rug serieus scheef geraakt, en dat
is gaan uitstralen naar de rest van mijn lijf. Nadat ik me hiervoor had laten behandelen ging het direct weer beter.
Op mijn eerste NK tijdrijden bij de elite haalde ik als tweede amateur een 16e plaats, bij het NK weg kon ik een actieve
koers rijden waarbij ik uiteindelijk 29e werd. In de weken daarna reed ik twee criteriums en heb ik me vooral bezig gehouden
met het bedrijf van mijn broer en mij. De website is compleet vernieuwd, en we hebben
ook een aantal nieuwe merken. Ook zijn de eerste contacten met fietsenmakers inmiddels gelegd. Een spannende tijd dus!
Ik nodig iedereen dan ook uit (opnieuw) een kijkje te nemen op de site.
Vorig weekend reed ik weer een 1.2
wedstrijd. Het ging daarin ondanks de hitte lang goed. Ik reed na een dik uur wedstrijd naar een kopgroep van 6, en
werd uiteindelijjk op ongeveer 30km van de meet terug gepakt. Door de hitte was het bij mij toen ook echt wel over, maar
het is duidelijk dat mijn benen en conditie nu prima in orde zijn. Morgen start ik vlak bij huis in de 1ste omloop van
Schin op Geul. We rijden dan 10 ronden van ruim 15km over een lastig parcours. Het is vrijwel nergens vlak en vaak erg
smal. Ik ben benieuwd wat ik daar met mijn opnieuw gevonden vorm en moraal kan doen!
Toen de regen echter ophield en er nog heel wat zware kilomters te koersen waren
lukte helemaal niets meer. Gewoon in de groep fietsen kostte ineens al ontzettend veel moeite, en toen ploeggenoot
Glasner op een slecht moment lek reed besloot ik dan ook snel hem maar mijn voorwiel te geven. Nadat ik erg lang op de
auto moest wachten betekende dat voor mij ook effectief einde koers. Glasner beloonde mijn vertrouwen overigens wel;
nadat hij nog een keer lek was gereden werd hij op de meet maar nipt geklopt en belandde hij dus op een 2e plaats.
Met Luc Hagenaars op plek 4 als winnaar van het bergklassement en uitgeroepen tot stijdlustigste renner was het
voor de ploeg dus een geslaagde koers, maar ik had weinig behoefte te delen in de vreugde na de finish. Voor mij zit
er nu niets anders op dan proberen dit achter me te laten en me weer te richten op de volgende koers: een driedaagse
wedstrijd in Oostenrijk. Vanaf vrijdag mag ik op een zwaar parcours gaan kijken of er echt iets aan de hand is of dat
Limburg op zichzelf staat.
Vorige week reed ik in
de Bayern Rundfahrt mijn grootste koers tot nog toe. Dat was bijvoorbeeld al te zien aan het aantal ploegen dat aan de
start stond en in juli ook de Tour zal rijden: niet minder dan 9. Over de gehele vijf dagen koers kan ik niet anders
dan tevreden zijn met het niveau dat ik heb weten te halen. In het sterke veld kon ik alleen op de voorlaatste klim in
de koninginnerit net niet mee, toen moest ik de eerste groep van ongeveer 40 renners laten gaan. De andere dagen zat ik
telkens wel in de eerste groep, en alle dagen heb ik geprobeerd om mezelf in de lange vlucht te krijgen.
Dat
laatste is helaas niet gelukt, maar dat neem ik mezelf niet kwalijk. Als er gemiddeld 3 man per etappe op avontuur mogen
en zoveel goede renners willen daarbij zijn, heb ik ook gewoon een beetje geluk nodig. Dat had ik niet echt, ook niet
toen er aan het eind van de tweede etappe een grote valpartij was in de massasprint. Ik lag erbij, maar heb wonderbaarlijk
weinig aan de val overgehouden.
Het enige waar ik me meer van voor had gesteld was de tijdrit op de vierde dag.
Geen moment had ik het idee dat ik aan een bijzondere tijdrit bezig was, maar ik was wel gemotiveerd en deed echt mijn
best. Ik ben gewend dat dat dan wel genoeg is voor een plaats bij de eerste 30, maar in dit deelnemersveld had ik daarvoor
wel een bijzondere prestatie moeten leveren. Nu eindigde ik nog maar net bij de eerste 70, een teken dat ik nog wel wat
werk aan de winkel heb op mijn tijdritfiets.
Eerst staat zondag echter de Ronde van Limburg op het programma.
Deze koers reed ik voor het laatst in 2007, en toen stond ik al snel weer onder de douche. Met de huidige benen gaat dat
me in ieder geval niet gebeuren.
Na de streep was ik
flink gefrustreerd omdat ik weer - en dit keer nog wel met goede benen - geen uitslag neer heb weten te zetten.
Een top 10 klassering had er hier gewoon ingezeten, geillustreerd door een 8e en 11e plek van twee ploeggenoten.
Er zit nu niets anders op dan te proberen dit te vergeten en me zo snel mogelijk weer op te laden voor de Bayern
Rundfahrt, die woensdag vertrekt.
Meer dan een maand is alweer
voorbij sinds mijn laatste update. Om eerlijk te zijn heeft dat alles te maken met het uitblijven van de gehoopte vorm,
waardoor ik even niet zo gemotiveerd was de site up to date te houden. De 8 dagen koers in Mexico bleken bepaald geen
"Spielerei", met de hitte, hoogte en kwaliteit van het deelnemersveld was het af en toe een lijdensweg te noemen. In een
makkelijkere etappe wist ik nog wel in een grote kopgroep voor de winst te strijden, maar daar wist ik niet meer dan een
7e plaats uit te halen. Gelukkig ging het de tweede helft van de koers beter dan in het begin, maar toen ik weer thuis
aangekomen was merkte ik dat het waarschijnlijk te veel van het goede was geweest.
Een week na terugkomst stond
de Henninger Turm op het programma, de grootste eendagskoers van het jaar voor onze ploeg. Ik was nog niet goed hersteld
en, ging vervolgens nog op een stom moment bidonnen halen en was niet veel later uit koers. Weer een week later was het in
redelijk makkelijke omstandigheden tijd voor de Omloop der Kempen, waar het peloton erg zenuwachtig was. Dat resulteerde
in de nodige valpartijen, en helaas heb ik daar zelf ook het asfalt van dichtbij bekeken nadat een renner recht voor me
was gaan liggen. De verwondingen vielen behoorlijk mee, maar ik had er even geen zin meer in. In de massasprint heb ik dan
ook niet mee gedaan.
Afgelopen weekend heb ik gelukkig weer het plezier teruggevonden in de Tryptique Ardennais,
een zware driedaagse, met op zondag twee halve etappes. Op de eerste dag werd het klassement gemaakt op het zware finalerondje.
Ik was niet goed genoeg om met de kopgroep van 14 mee te kunnen, maar wist wel 3e te worden in de sprint van het eerste
peloton. Toch een klein succesje. Op de tweede dag kregen we weer met een zware plaatselijke ronde te maken. Aangezien de
aankomst flink lastig was probeerde ik iets eerder al vooruit te komen. Dat lukte uiteindelijk helaas niet, 11 anderen
hadden hun aanval beter getimed en konden wel met voorsprong aan de slotklim beginnen. In het peloton hebben een aantal
ploeggenoten en ik er nog alles aan gedaan het gat zo klein mogelijk te maken, waarna mijn ploeggenoot Marcel Meisen vriend
en vijand verraste door in de laatste meters nog de halve kopgroep voorbij te sprinten. Na deze demonstratie hebben we op
zondag vooral geprobeerd om hem in een goede uitgangspositie naar de sprint te helpen, en niet zonder succes: op zondag werd
hij 2e en 3e, waardoor hij ook nog de puntentrui wist te winnen! Persoonlijk ging het op zondag bij mij ook behoorlijk,
waardoor ik nu weer met een frissere blik naar de komende weken en koersen kijk.
Zondag zal ik in Leipzig de
Neuseen Classic rijden, een traditionele sprinterskoers. Dit jaar staan er echter slechts 90 vertrekkers aan de start, dus
misschien is er nu wel kans van slagen voor een kopgroep. Vanaf woensdag zal ik dan mijn grootste koers tot nu toe rijden:
de Bayern Rundfahrt. Ik hoop daar een keer mee te kunnen in een ontsnapping om me zo te laten zien. Met het hoofd zit het
wel weer goed, hopelijk met de benen ook!
De tweede helft van mijn zware week
was zoals verwacht erg zwaar. Donderdag reed ik de GP Pino Cerami, een mooie koers in Wallonie waar geen enorme heuvels in
zaten maar waar het ook letterlijk geen meter vlak was. Het duurde een tijd voor ik mentaal weer bij de les was, maar fysiek
was ik dik in orde. In de finale was ik wel weer alert en kon ik goed meedoen. In de laatste 10km sprong ik nog naar een
mooie kopgroep toe, maar helaas werden we niet veel later weer ingelopen. In de lastige sprint bergop met een uitgedunde
groep zat er vervolgens niet meer voor mij in dan een 25e plaats.
Twee dagen later stond ik aan het vertrek in
de Ronde van Drenthe. Al snel na het vertrek kwam ik terecht in een grote kopgroep. De samenwerking was meteen behoorlijk,
maar helaas had een van de ploegen de slag gemist en kregen we dus geen ruimte. Niet heel veel later zat ik weer mee
vooruit, nu met 9 anderen. Opnieuw kregen we niet veel ruimte en werden we relatief snel weer bijgehaald. Toen we halverwege
de wedstrijd meerdere kasseistroken passeerden werd het een afvalrace waarin ik me vrij gemakkelijk kon handhaven. Later
brak de eerste groep door de wind en weer zat ik erbij. In de finale leek het uit te draaien op de sprint van een grote
kopgroep, waarbij wij de kaart van sprinter David Kopp zouden trekken. Na een laatste beklimming van de VAM berg in de laatste
10km hebben Luc en ik daarom direct vol gas gegeven om een kopgroepje terug te rijden. Daarna waren er nog meerdere pogingen
maar ik kon verrassend veel recht blijven zetten. In de laatste paar kilometer was het beste er echter wel af en zo reed
ik achteraan de kopgroep als 30e over de streep. Helaas hadden we geen geluk en werd David 10e.
Zondag reden we
met hetzelfde peloton Dwars door Drenthe, waarbij de wind een grote rol zou spelen. Ik zelf was aan het eind van een
zware week fysiek nog wel in orde, maar merkte dat ik mentaal niet meer helemaal bij de les was. Toen de koers op een paar
momenten op de kant beslist werd, zat ik dan ook telkens te ver achterin om me actief met de koers te kunnen bemoeien.
Zonde, want een grote groep reed zo onbedreigd naar de streep en daarbij had ik ofwel David (die van ons de enige was die
wel mee zat) kunnen helpen, ofwel zelf nog een keer kunnen proberen om eindelijk eens een andere uitslag dan 30e neer te
zetten. Ik moet echter toegeven dat er mentaal echt niet veel meer in het vat zat, en kan dus wel leven met mijn roemloze
104e plaats.
Uit de afgelopen week neem ik heel duidelijk twee zaken mee. Het belangrijkste is dat ik een heel
fatsoenlijk niveau heb en ondertussen echt wel mijn mannetje kan staan in dit soort profkoersen. Het tweede is dat ik nog
wel zal moeten leren om meer munt te slaan uit mijn vorm, want het had in een van de koersen toch mogelijk moeten zijn om
een uitschieter neer te zetten. Nu is het zaak goed uit te rusten, want de week heeft er echt flink ingehakt. Donderdag
vertrek ik dan naar Mexico voor 8 dagen koers, daar heb ik enorm zin in! Op die manier hoop ik door te kunnen bouwen naar
een echte piek in mei, wanneer ik hoop te kunnen gaan scoren.
Afgelopen paasweekend heb ik twee
mooie, zware koersen gereden. Op zaterdag reed ik mijn thuiskoers in de Hel van het Mergelland. Vorig jaar was ik absoluut
niet in orde in deze wedstrijd en was ik al binnen een uur uit koers. Op het vernieuwde parcours dit jaar ging het me een
stuk beter af. Al snel reed er een kopgroep van een man of 15 weg, en daarachter viel het peloton ook telkens in meerdere
groepen uit elkaar. Telkens zat ik mee in het eerste gedeelte van het peloton, wat aan het eind van de koers ook de laatste
groep in koers bleek. Ik had het op de laatste klimmen nog verschrikkelijk lastig gehad en was blij dat ik als 31e kon
finishen.
Maandag waren de benen nog niet volledig hersteld, maar daar hield de rest van het peloton vanuit het
vertrek in Rund um Köln geen rekening mee. Ik was er dan ook niet rouwig om dat er al snel een groep van 5 een vrijgeleide
kreeg en het peloton het daarna lange tijd rustig aan deed. Later in de koers werd er op de klimmen wel echt gereden, en tot
mijn lichte verbazing en tevredenheid kon ik heel behoorlijk mee. Ook hier brak het peloton meerdere keren, en ook deze keer
zat ik telkens goed mee in het eerste deel. Helaas voor mij kwamen er toch nog veel mensen terug, zodat een massasprint met
een kleine 100 man de winnaar moest brengen. Ik deed mijn best om een goede uitslag te rijden, maar door wat tegenslag in de
laatste rechte lijn lukte dat niet echt. Ik werd 27e.
Al met al ben ik zeker tevreden met het niveau dat ik in deze
twee zware heuvelachtige koersen heb gehaald. In de Hel zat er echt niet veel meer in, in Köln had ik graag een keer top
20 gereden in plaats van wat welhaast een vaste stek rond de 30e plaats lijkt te worden. Voor een mooiere uitslag heb ik deze
week nog drie kansen: morgen in de GP Pino Cerami, en zaterdag en zondag in de Ronde van Drenthe.
Al na 20km reden we in Köln-Schuld-Frechen
met een grote groep weg op de kant. Ik was goed bij de les en zat makkelijk mee, net als twee van mijn ploeggenoten. De groep
bleek uiteindelijk iets meer dan 20 man groot, en tot aan de heuvelzone werd er behoorlijk samen gewerkt. In die heuvelzone
werden een paar man gelost en wisten ook een paar sterke renners de oversteek te maken. Daarbij nog een ploeggenoot, zodat we
met 4 man van voren zaten.
In de heuvelzone ging het best goed met me, wat met het oog op de komende wedstrijden
zeker geen overbodige luxe is. Op de laatste klim van de dag werd er echt oorlog gemaakt, en toen bleek ik net niet goed
genoeg om de sterkste 10 renners te kunnen volgen. Daarachter heb ik me flink zitten forceren om weer terug de aansluiting
met die 10 man te maken, iets wat me later ongenadig heeft opgebroken. Na een fase waarin er bikkelhard gekoerst werd kwam
er 30km voor de streep eindelijk weer rust in de koers toen één renner voor de groep uit ging rijden. Daar
achter draaiden we rustig rond, en leken we op een sprint af te stevenen.
Ik heb dat echter niet meer meegemaakt, want 10km
voor het einde kreeg ik zulke heftige krampen dat trappen fysiek onmogelijk was. Ik moest echt een minuut lang mijn benen
strekken voor ik uberhaupt verder kon fietsen, en werd dus op tamelijk bizarre wijze gelost op een moment dat er echt niets
aan de hand was. Zelfs bij een 2e groepje dat me voorbij kwam kon ik niet aansluiten, en zo kwam ik bijna 5 minuten(!) later
dan de winnaar over de streep. Die winnaar kwam overigens wel uit mijn ploeg: David Kopp wist de sprint met ruim verschil te
winnen! Fantastisch voor de ploeg natuurlijk, maar bij mij persoonlijk blijft er een bijzonder bittere nasmaak aan de koers
zitten. Hopelijk kan ik die zaterdag in de Hel van het Mergelland wegspoelen.
De Ronde van het Groene Hart was dit jaar
weer een ouderwetse waaierkoers. Net zo ouderwets: ik zat de hele dag in de tweede groep en heb dus de hele dag achter de
feiten aan kunnen rijden. Tot en met Rotterdam zat ik telkens heel goed voor in de groep, maar toen een paar kilometer na
Rotterdam op de kant een eerste waaier van 33 man weg reed, zat ik te ver van achter.
De koers was echter nog
niet helemaal gedaan na 50km, bij het binnenrijden van Amsterdam (140km) wisten we de aansluiting met de kopgroep weer
te maken. Op dat moment rijden uit de kopgroep 15 man nog even door, en omdat de belangrijke ploegen allemaal één
of twee man mee hadden was de definitieve slag geslagen. Op een moment dat de kopgroep nog maar minder dan 100m voor ons reed.
In de sprint van de tweede groep verkeek ik me op de laatste bocht, waardoor er voor mij niet meer in zat dan
de 31e plaats. Al met al was het toch weer een zware koers en kan ik weer concluderen dat het met de vorm de juiste kant
op gaat. Ik kan echter niet tevreden zijn met een annonieme koers in de tweede groep.
Komende zondag sta ik aan
de start in de openingskoers van het Duitse wielerseizoen: Köln-Schuld-Frechen. Met weer ongeveer 200km, een aantal klimmen
halverwege de koers, en een wat makkelijker deelnemersveld dan tijdens de laatste profkoersen heb ik mijn zinnen gezet
op een mooie uitslag.
In Nokere Koerse ging het weer lekker,
maar had ik de nodige pech. Het koersverloop was eigenlijk behoorlijk saai en al lang voor de finish leek het erop dat
een massasprint de uitslag zou bepalen. Ik had me daar van tevoren al op ingesteld en was gemotiveerd om weer mee te doen
na het succesje in het Waasland.
Toen ik op een ruime 40km voor de meet lekreed (al voor de 3e keer dit jaar,
op een totaal van 6 koersen!) was ik daarom ook al een tijdje bezig mezelf voorin de groep te houden, dit keer met behulp
van wat ploeggenoten. Gelukkig betekende de lekke band dit keer niet het einde van de koers, aangezien het peloton nog
bezig was gecontroleerd de kopgroep terug te pakken. In de laatste ronde ging het heel lang heel goed, tot ik op anderhalve
kilometer van de meet door een Raborenner bijna van mijn fiets werd gereden. Deze renner had een bocht slecht genomen en
wilde weer terug naar de goede lijn, waarbij hij iets met mijn stuur deed waardoor ik bijna over de kop ging en nog maar
één voet in mijn pedaal had. Weg alle kansen op een uitslag.
Achteraf mag ik nog blij zijn dat ik
niet gevallen ben, maar ik ben wel echt flink teleurgesteld. Ik had mijn zinnen op een goede uitslag gezet en die mogelijkheid
was er ook zeker. Ik kan mezelf echter niets verwijten, aangezien ik niet uit angst werd uitgeschakeld, maar door brute pech.
Mijn volgende koers is komende zondag de Ronde van het Groene Hart. Nadat ik deze koers al in 2007 en 2008 reed
heb ik hem vorig jaar overgeslagen. Nu is er een compleet vernieuwd parcours, waardoor ik het helaas niet meer van a tot z
ken. Wat ik wel weet: er zullen waaiers getrokken worden en het is dus zaak om attent en van voren te koersen. 200 zware
kilometers liggen op me te wachten!
Toch kon ik het niet laten te
reageren toen er een renner in de aanval trok op 6km van de meet, maar binnen een kilometer waren we natuurlijk alweer
kansloos ingehaald. Ik probeerde me toch weer voorin te handhaven en toen de sprint los ging zat ik voor mijn doen
behoorlijk geplaatst. Ik denk dat ik rond plek 20 begon aan de sprint, en toen ik in de laatste 200m eindelijk wat
ruimte kreeg om aan te gaan kon ik nog een aantal man inhalen waardoor ik op de 13e plaats over de finish kwam.
Aan die klassering heb ik een dubbel gevoel overgehouden. Aan de ene kant ben ik zeer tevreden over mijn
vormpeil en over het feit dat ik me niet compleet onsuccesvol in de sprint heb durven mengen, aan de andere kant
heb ik gisteren gezien dat ik qua snelheid en kracht aan het eind nog goed genoeg was om nog een stuk korter te
eindigen. Kortom: 13e is leuk, maar ik weet zeker dat er echt nog meer in had gezeten. Komende woensdag ga ik in
Nokere Koerse proberen om het nog beter te doen. Een erg mooie koers waar ik dan ook veel zin in heb!
Helaas dus niet
de mooie uitslag waar ik even op ging hopen tijdens de koers, maar met de dag van gisteren ben ik meer dan tevreden.
Ik ben flink aan het werk geweest om de harde koerskilometers te maken die ik nog mis. Net zo fijn is dat ik nu
twee koersen na elkaar goed 'mee' heb gezeten, iets wat vorig jaar om uiteenlopende redenen veel te weinig is gelukt.
Het gaat weer de goede kant op, op naar de Omloop van het Waasland deze zondag!
Geluk is met de dommen, dat heb ik
dit weekend wel bewezen. Zaterdag in de Vlaamse Pijl had ik precies dezelfde pech als een week eerder in de Beverbeek Classic:
ik reed lek op het moment dat het peloton aan ging zetten voor de finale. Eerder in de koers was de beslissende kopgroep
al weggereden vlak nadat we de Oude Kwaremont en de Patersberg achter elkaar op waren gereden. Hoewel ik niet ver genoeg
van voren aan de Oude Kwaremont begon kwam ik toch in een heel behoorlijke positie over de top van de Patersberg. Ik kon
dan ook goed meedoen in het spel van demarreren dat vervolgens ontstond, maar gokte op de verkeerde renners en miste daarom
de slag. Later reed ik dus op een slecht moment lek, waarna ik nog wel aan kon sluiten maar in laatste positie op de kant
geen schijn van kans had toen er een aantal jongens het hoge tempo niet meer konden volgen. Ik ging zaterdag niet met een
lekker gevoel naar bed.
Gelukkig was ik zondag al weer wat vrolijker, en toen er na 10km nog maar 25 renners
echt meestreden voor de overwinning zat ik er gewoon bij. Een ronde later werd de groep nog eens gehalveerd, en vervolgens
was het lang wachten op de finale. Die begon op een kleine 30km van de meet. In de groep zaten teveel jongens met echt
rappe benen om het met een gerust hart op een sprint aan te kunnen laten komen, dus heb ik meerdere keren geprobeerd om
met een kleinere groep weg te rijden. Helaas lukte dat niet echt, mede doordat Piels en Van Vliet met meerdere renners
vertegenwoordigd waren. Vervolgens bewees ik de stelling dat geluk met de dommen is, door na eindelijk een koers zonder pech
een ontzettend domme eindsprint te rijden. Met wind mee dacht ik dat het slim zou zijn om vroeg aan te gaan en erop te
vertrouwen dat ik de snelheid wel vast zou kunnen houden. Dat feest ging niet door en daardoor trok ik in feite de sprint
aan voor 6 anderen. Ik werd zelf dus 7e.
Ik ben erg blij dat ik gisteren nog met de club heb kunnen koersen.
Niet alleen ben ik eindelijk aan een fatsoenlijk aantal koerskilometers gekomen, ik heb zelfs nog een finale kunnen rijden.
Het was flink afzien, maar dat is met het oog op wat komen gaat alleen maar positief. Ik zie de komende koersen met vertrouwen
tegemoet! Sowieso start ik zondag in de Omloop van het Waasland, misschien rijd ik overmorgen eerst nog de kermiskoers in
Wanzele.
Het vertrouwen dat ik voelde
voor de start van de eerste koers bleek terecht. Ik voelde me tijdens de koers prima en kon goed meedoen met de
verschillende demarrages. Helaas waren de weersomstandigheden vrij makkelijk dus werd het geen zware koers.
Bij het ingaan van de finale voelde ik me nog lekker fit, maar een massale valpartij en dooruit resulterende
lekke band maakte een einde aan mijn koers. Zelf ben ik gelukkig niet gevallen, maar in de chaos duurde het erg
lang voor ik een nieuw wiel had en zonder hulp terugkeren naar het peloton was niet mogelijk. Ik baal vooral van
de gemiste koerskilometers en het missen van een kans om een massasprint te oefenen, maar een ramp is het zeker niet.
Zeer waarschijnlijk sta ik zaterdag aan de start van de Vlaamse Pijl, waarna ik zondag het shirt van
mijn club aan zal trekken voor mijn eerste nationale klassieker in zeer lange tijd: de Houtse Linies.
Ik ben weer terug uit Spanje en morgen staat
de eerste koers op het programma: de Beverbeek Classic in Belgie. De tweede trainingsweek in Spanje was het weer wat
beter en heb ik dan ook uitstekend kunnen trainen. Op de laatste trainingsdag heb ik zelfs nog even met blote armen
en benen gefietst!
Gelukkig is het thuis intussen ook iets warmer geworden, waardoor het koersen in de
regen (naar alle waarschijnlijkheid) niet al te vervelend zal zijn. Ik verwacht niet direct mee te kunnen doen voor
de zege morgen, maar ik heb deze winter goed getraind en heb er dan ook vertrouwen in dat ik heel fatsoenlijk mee
zal kunnen komen. Vaak ontstaat bij de Beverbeek Classic laat in de koers een kopgroep die het haalt, ik ga mijn
best doen erbij te zijn. Het is weer koers!
Ook in Spanje zit het weer soms tegen. De eerste twee dagen heb ik hier heerlijk kunnen
trainen, maar sindsdien is het flink minder. Op dag drie leek het even net of ik in
Nederland was toen we bovenop de Coll de Rates in een serieuse sneeuwbui terecht kwamen.
De afdaling was daardoor afzien in de kou, en daarop besloot ik de training in te korten.
Ook op de eerste rustdag was het weer niet super, we hebben nog wel even een
terrasje gepakt maar helaas liet de zon zich niet zien. Hierna volgde de eerste echte
regendag. Gelukkig werd het weer hierna wat beter, zodat ik daarna twee dagen kon trainen
zoals gepland. Als het goed is gaat het weer wel beter worden, dus hopelijk kan er
binnenkort weer zonder zorgen getraind worden onder de zon.
Voor mij persoonlijk
is het natuurlijk ook interessant om te zien hoe de 3 Sixty Deg wielen zich houden op de
Spaanse wegen. Gelukkig kan ik melden dat ze super strak zijn! In de afdalingen geven ze
geen krimp, en ook in de regen valt er prima mee te dalen. Dat is alvast een mooi succes
hier.
Morgen vlieg ik naar Spanje! Ik ben blij
eindelijk voor twee weken verlost te zijn van de kou en de sneeuw die we deze winter zoveel hebben gehad. Ik ga met een groep jongens
naar Calpe, ook ploeggenoot Luc komt mee. Het weer daar is met 10 graden en bewolking ook geen hemel op aarde, maar het zal
al een flinke verbetering zijn ten opzichte van het weer thuis. Ik heb er zin in!
De afgelopen week is er weer
redelijk wat gebeurd. Donderdag deed ik een conditietest, waarvan de uitkomst me positief stemde. Vrijdag was er dan de
ploegenpresentatie, waar de Kuota-Indeland
ploeg van 2010 aan de wereld werd voorgesteld. Gisteren deed ik samen met Luc een leuke photoshoot, Dion Kerchoffs was
zo aardig om de kou te trotseren om ons op de gevoelige plaat vast te leggen, en ik vind dat het resultaat er mag zijn! Zijn
fotos zijn te vinden op
zijn website. En last but not least: de eerste bestellingen bij
VR Sport zijn verstuurd!
Ik zal de tijd in Spanje ook gebruiken om eens rustig de site wat meer up to date
te krijgen. Dat is -buiten de nieuwsitems om- er nogal eens bij ingeschoten, zeker voor de media pagina schaam ik me ondertussen
toch wel een beetje.
Sommigen hebben eerder misschien al gelezen
dat ik met Malaya een bedrijfje ben begonnen: VR Sport. Vandaag is de
website officieel live gegaan! Op de site staan op dit moment twee merken: 3 Sixty Degrees maakt carbon racewielen en
Crud Products maakt mooie spatborden. En we zijn nog op zoek naar meer!
Met VR Sport willen we kwaliteits
(race)fiets onderdelen aan de man brengen, het liefst nog niet in Nederland verkrijgbare. De verkoop van de Crud spatborden
is al begonnen, de 3 Sixty Degrees wielen moeten eerst nog grondig door ons worden getest voordat we die definitief gaan
verkopen.
Ik nodig iedereen uit om een kijkje op de nieuwe
website te nemen en ons voor het laatste nieuws te volgen
op twitter!
Afgelopen weekend was de eerste samenkomst
van de Kuota-Indeland ploeg 2010. Met twee renners minder dan vorig jaar, en ongeveer de helft van de renners nieuw
(met David Kopp als bekende naam), is er best wat veranderd ten opzichte van de ploeg van vorig jaar. Enkele nieuwe
jongens keken nog even de kat uit de boom, maar al snel leek iedereen op zijn gemak.
Natuurlijk werd er ook nog wat getraind: op zaterdag hebben we eerst gefietst, waarna we nog wat pittige rompstabilisatie
oefeningen in de gymzaal hebben gedaan. Voor zondag waren de weerberichten somber, dus zijn we opnieuw binnen gebleven
met een spinning les en weer kracht- en rompstabilisatie oefeningen. Al met al was het goed om de nieuwe gezichten een
keer te zien, en is er lekker getraind. Een geslaagd weekend!
Gelukkig had ik niet lang de tijd om bij de pakken neer te zitten, want er moet
toch getraind worden. Als het niet in Venezuela is, dan maar in Nederland. Dat was met het winterweer van de afgelopen
weken lang niet altijd makkelijk, maar ik heb zo goed en zo kwaad als het ging geprobeerd zo goed mogelijk te trainen
en ben daar naar mijn gevoel behoorlijk in geslaagd. Volgende week zal ik mijn nieuwe ploeggenoten voor het eerst
ontmoeten op een trainingsweekend, het eerste weekend van februari staat een conditietest en de ploegenpresentatie
op het programma.
De afgelopen periode ben ik niet alleen druk bezig geweest met mijn trainingen. Ik heb ook
veel tijd gestoken in VR Sport, een nieuw bedrijf dat ik samen met Malaya begonnen ben! We gaan binnenkort van start
met de verkoop van kwaliteitsonderdelen voor voornamelijk racefietsen. Op dit moment gaan we full carbon wielen uit
Australie en spatborden uit Engeland verkopen, en we zijn op zoek naar nog meer merken. Het opzetten van dit bedrijf
en alles wat er bij komt kijken ervaar ik als spannend, maar bovenal leuk. Als de website echt online komt laat ik het
hier uiteraard weten.
Wat ook spannend was, maar niet zo leuk, is dat mijn auto afgelopen vrijdag is afgebrand.
Toen ik er een kort ritje mee maakte is de motor spontaan in de brand gevlogen en een paar minuten later was er van
de voorkant van de auto bijzonder weinig over. Gelukkig is er met mij niets aan de hand, maar het is natuurlijk erg
vervelend. Het zal gedoe opleveren en vooral ook veel geld, dat ik niet zo heb liggen, kosten om een andere te vinden.
Hopelijk heb ik bij de resterende voorbereiding op het seizoen meer geluk!
Het heeft veel te lang geduurd, maar hier dan
eindelijk weer eens wat nieuws. Dat het zo lang duurde voor ik weer een update heb geplaatst heeft veel te maken
met hoe het seizoen voor mij eindigde: tamelijk dramatisch. Richting het NCK leek het allemaal weer redelijk te
gaan, maar ik reed uiteindelijk veruit mijn slechtse NCK ooit. In een wedstrijd waar de eindtijd van de club afhangt
van je eigen prestatie is dat niet leuk, en al helemaal niet omdat ik traditioneel juist erg goed rijd op het NCK.
Na een seizoen met veel diepte- en weinig hoogtepunten had ik dan ook even helemaal genoeg van het fietsen.
Voor het eerst in mijn leven had ik tijdens mijn rustperiode totaal geen moeite de fiets te laten staan. Een weekje
Barcelona deed me goed, daarna kon ik weer wat aan fietsen denken. Begin deze maand heb ik mijn ogen laten laseren
en na een korte herstelperiode ben ik ondertussen weer in training. Ondertussen kan ik wel zeggen dat ik de meeste
negatieve gevoelens over afgelopen seizoen wel achter me heb gelaten en ik heb veel zin om mijn trainingen nu zo
goed mogelijk te doen om er dan volgend jaar weer te staan.
Met mijn trainingsmaat Luc als nieuwe ploeggenoot
zal het in ieder geval buiten de koers alvast gezellig zijn. De eerste koers staat alvast op het programma, halverwege
januari zal ik met een Nederlandse gelegenheidsploeg deelnemen aan de Vuelta a Taichira. 12 dagen koers in Venezuela
is niet de meest orthodoxe manier om je op een nieuw seizoen voor te bereiden, dus er is dan ook heel wat wikken en
wegen aan te pas gekomen voor ik besloot mee te gaan. 2010 begint met avontuur!
Het lekkere rijden van Geraardsbergen heeft
in de laatste koersen vervolg gehad. In Zwanenburg voelde ik me vorige week prima. In de finale liet ik wat dommig vijf
man net even te ver weg rijden en leek de winst verkeken. Ik ging nog solo de achtervolging in, maar de koplopers waren
niet meer te achterhalen. Na een actieve koers restte me de 6e plaats.
In Izegem stond ik samen met 267 anderen
aan de start. Met veel wind werd er vanuit het begin geknald en ik kon weer lekker meedoen. Ik speelde het wel klaar om
vaak op de verkeerde momenten aan te vallen en was er dan ook niet bij toen de uiteindelijke lange vlucht wegreed.
Gelukkig werden ze nog wel teruggepakt en liep de koers uit op een massasprint. Zonder ploeggenoten besloot ik zelf mee
te gaan doen, al was het maar voor de ervaring. Het ging vrij goed en ik zat op 400m voor het eind ook behoorlijk
geplaatst. Omdat er tegenwind was durfde ik niet te vroeg aan te gaan, maar daarmee verpestte ik het voor mezelf. Ik
raakte ingesloten en kon uiteindelijk helemaal niet meer aan gaan. Met een 28e plek heb ik daarom weer meer geleerd over
het rijden van een massasprint.
Gisteren besloot ik in Uden een criterium te gaan rijden, en ik ben blij dat ik
dat gedaan heb. Na lange tijd met 10 man op kop te hebben gereden werd de kopgroep in de finale door verschillende
aanvallen uitgedund. Niemand kwam echt weg en dus kwamen we met vijf man op de streep af. De sprint wist ik vervolgens
vrij gemakkelijk te winnen! Ik ben erg blij dat ik aan het eind van het seizoen toch weer een lekker gevoel op de fiets
heb weten te krijgen, al is het dan in iets kleinere koersen. Na de mentale klap van het NK tijdrijden voel ik me weer
renner en betrap ik me er weer op aan volgend jaar te denken.
Waarschijnlijk ga ik woensdag nog een criterium
rijden in Krimpen a/d IJssel, in ieder geval sta ik vrijdag weer aan de start van een 1.1 koers in Koolskamp.
Die houding kon ik echter niet lang volhouden,
aangezien ik zondag alweer van start ging in de Schaal Sels, een vlakke 1.1 wedstrijd. Tussen de profs ging het eigenlijk
beter dan ik had gedacht. Uiteindelijk draaide de koers uit op een massasprint. Ik wist mezelf lang goed van voren te
houden, maar op een kilometer of drie van de streep zat ik samen met de twee sterke sprinters in de ploeg toch iets te
ver in de groep. Ik nam de twee jongens daarom ook op sleeptouw, en niet zonder succes: Stauff wist weer een knappe
prestatie neer te zetten en werd nu derde.
Afgelopen woensdag heb ik dan voor de lol een profkermiskoers gereden
in Geraardsbergen. Na 10km kwam ik voorop te rijden in een grote groep. Na ongeveer 90km sloot er een groep aan waarna
er weer aan alle kanten werd aangevallen. Moegestreden werd mijn groep na 130km door het peloton ingehaald, waarna het
nog 40km afzien was om de finish te halen. Toch had ik het erg naar mijn zin gehad. Waar ik andere jaren met regelmaat
in kopgroepen te vinden was is dat dit jaar nauwelijks gelukt. Het was erg leuk om weer een keer van voren mee te rijden,
ook al levert het dan geen uitslag op.
Zondag zal ik in Zwanenburg een criterium rijden, volgende week donderdag
gaan we met de ploeg meedoen aan de profkermiskoers in Izegem.
Hoewel het de laatste tijd stil is geweest
op mijn website en voor mij ook in de wedstrijden, heb ik zeker niet stil gezeten. In de week na mijn laatste
etappekoers reed ik nog twee criteriums en een klassieker. Daarbij leverde mijn eerste criterium ooit in Duitsland nog
een leuk succesje op; ik werd er tweede achter ploegmaat Stauff. Deze koersen stonden allen echter al in het teken van
mijn volgende koers: het NK tijdrijden. De afgelopen 10 dagen heb ik dan ook specifiek getraind om daar zo goed als
mogelijk voorbereid aan de start te staan.
Vorig jaar schreef ik aan de vooravond van het NK nog dat ik geen
verwachtingen had; als verdedigend kampioen liggen de ambities dit jaar natuurlijk hoger. Verlengen van mijn titel zal
ontzettend lastig worden, maar ik ga er in ieder geval alles aan doen om het de anderen zo moeilijk mogelijk te maken!
Dit keer zal ik niet lang hoeven wachten op de uitslag als ik over de streep ben gekomen, als verdedigend kampioen heb
ik de eer om donderdag om 15.56 als laatste belofte van start te gaan.
In de laatste etappe was het mijn taak zo lang mogelijk bij onze twee klassementsmannen te blijven. Ik heb
me nog nuttig kunnen maken door een keer een wiel af te staan, maar op de fameuze Tourmalet kon ik de mannen alleen
bijstaan tot het steile deel van de klim begon. Daarna ben ik opnieuw op eigen tempo verder naar de finish gereden.
Al met al waren het drie mooie koersdagen, waar ik genoten heb van het ploegwerk op de eerste dag, mijn eigen goede
rijden op dag twee en het beklimmen van de Tourmalet op dag drie.
Vanaf vandaag is het echter weer 'business as usual' met de eerste etappe in de Tour de Pyreneen. Hoewel, na ongeveer
50km meespringen en een misluke poging het met de ploeg wat later op de kant te gooien kozen we ervoor op een sprint
te gokken met Dennis. Dat betekende dat ik ongeveer 50km op kop van het peloton heb gereden, waarna ik twee keer nog
snel wat drinken ben gaan halen. Helaas reed ik bij het ingaan van de finale lek, waardoor ik direct klaar was. Voor
het resultaat maakte het gelukkig geen verschil, de mannen reden een geweldige finale en Dennis wist het perfect af
te maken! Vanavond dus champagne op tafel!
Morgen is het serieus klimmen, overmorgen gaan we zelfs de Tourmalet
over. Persoonlijk succes zal er daarmee niet inzitten, maar als het zo gaat als vandaag is het een genoegen om voor de
ploeg te werken!
Hoewel de resultaten absoluut uitbleven
in Sachsen heb ik aan de afgelopen vijf dagen een behoorlijk gevoel overgehouden. Alle dagen heb ik geprobeerd mee te
gaan met de lange ontsnapping, maar ik miste helaas af en toe een beetje geluk. Nadat ik op de tweede dag veel tijd
verloor in een lastige finale heb ik me de dagen erna gericht op het helpen van de ploeg. Dat ging meer dan behoorlijk
en ik heb een aantal keer belangrijk werk kunnen doen.
Al bij al had ik op meer persoonlijk succes gehoopt, maar
ben ik niet ontevreden. Ik heb weer wat meer hardheid opgedaan voor het najaar en ben weer op een goed niveau. Volgende
week rijd ik de Tour de Pyreneen, waar ik voor het eerst over echte grote cols zal rijden. Uitslagen zijn daar niet te
verwachten, maar ik heb er wel zin in. Eerst nog drie profcriteriums: vanavond start ik in Boxmeer, donderdag in
Wateringen en vrijdag in Heerlen!
Dinsdag reed ik in Vilvoorde een
profkermiskoers. Het rondje was niet erg lastig, en vanuit het begin kon ik goed actief meekoersen. Tot mijn grote
frustratie raakte ik daarna mijn lenzen kwijt, waardoor ik niet meer veel zag en me niet meer op mijn gemak voelde
in de groep. Ik heb me daarom verder koest gehouden, maar ook hier was het gevoel weer goed.
Vanaf woensdag
rijd ik met de Sachsen Tour mijn eerste echte profmeerdaagse. Eerst nog twee dagen trainen nu, ik ben benieuwd hoe
het zal gaan!
Een dag na mijn overwinning
in Maasdijk reed ik in Rotterdam een criterium. Hoewel ik weer in de kopgroep zat waren de benen bepaald niet best.
In de finale heb ik dan ook nooit aanspraak kunnen maken op het podium, ik reed uiteindelijk als 10e over de streep.
Na Rotterdam heb ik een rustweek genomen om het lijf te laten herstellen van de vele koersen die ik tot het
NK had gereden. Na zeven dagen zonder fiets heb ik gisteren in Kwintsheul de draad weer opgepakt. Dat viel me niet
direct mee, ik heb me helaas nooit met het koersverloop kunnen bemoeien. Geen ramp, aangezien het na mijn rustweek
niet onverwacht kwam en ik wel goed heb kunnen trainen. Zondag weer een criterium, in Maren-Kessel ga ik mijn best
doen om op herhaling te gaan. Vorig jaar behaalde ik er mijn eerste overwinning!
Terug van
weggeweest! Dat was het gevoel dat ik heb overgehouden aan het NK weg van afgelopen zaterdag. Waar ik vorig jaar
de benen had om kampioen te worden maar het tactisch niet slim aanpakte in de finale, heb ik er dit jaar alles
uit kunnen halen wat er in zat.
Na een nerveus begin ontstond er al vrij snel een kopgroep van 5. Met Rabo
en Van Vliet zaten de twee grootste blokken ook vooraan en maakte ik me redelijk nerveus. Iets voor halfweg barstte
de koers dan eindelijk echt open, en met 9 man wisten we vrij snel de oversteek naar de vroege vluchters te maken.
Enige probleem: in de nieuwe kopgroep van 14 zaten niet minder dan 5 Raborenners. Met zo'n overmacht was de
verstandhouding natuurlijk ver te zoeken. Met nog ongeveer 50 kilometer te rijden zette Rabo dan ook de aanval in:
Steven Kruijswijk demarreerde. Ik zette samen met mijn trainingsmakker en vriend Luc Hagenaars de achtervolging in
en we kregen van Rabo Sinkeldam mee. Om nog kampioen te kunnen worden moest het gat naar Kruijswijk dicht en Luc en
ik gaven alles om dat voor elkaar te krijgen. Helaas lukte dit niet, en tot overmaat van ramp knalde Sinkeldam
op de volgende klim weg. De tank was bij mij al behoorlijk leeg en op de klimmetjes had ik serieus problemen met
kramp. Ik kon dan ook niet meer bij Luc blijven toen hij nog probeerde te counteren.
Uit de achtergrond
reden ook nog twee andere Raborenners me voorbij, waardoor ik nu moederziel alleen op plek 6 aan het rondrijden
was. Aan mijn lijdensweg kwam een eind toen ik werd bijgehaald door een deel van de oorspronkelijke kopgroep.
Na nog wat meer schermutselingen mocht ik uiteindelijk sprinten om plek 4. Compleet kapot werd ik 6e.
Helaas viel er tegen de enorme Rabo overmacht niets te beginnen, maar met mijn koers ben ik dik tevreden.
Tactisch was het bijna perfect, en na de lange periode waarin het niet ging zoals het moet gaan was het heerlijk
om juist op het NK weer mee te kunnen doen in de spits van de wedstrijd. De bevestiging dat ik inderdaad weer
beter rij kwam vandaag overigens in het eerste criterium dat ik dit jaar reed: de Ronde van Maasdijk. Nadat ik
even moest wennen ging het al snel goed. Na twee uur koers mocht ik met de overwinningsbloemen en een flinke
stapel aan enveloppen naar huis!
Foto Dion Kerchoffs - www.dkfotografie.nl
Uitslagen zijn er helaas (weer) niet uitgekomen, maar wel had ik weer het gevoel dat ik langzaamaan de goede kant
op ga. Volgende koers: het NK! Zonder ploegggenoten zal het een aparte koers worden, ik heb er zin in!
Gemengde gevoelens vandaag. Na
ongeveer 25km kreeg een groep van ongeveer 15 man na een spervuur aan demarrages de ruimte. Wij waren een van de
weinige ploegen die niemand meehad, en met Luke Roberts hoog in het klassement was dat geen beste situatie. Het
peloton liet het compleet lopen en de voorsprong liep dan ook supersnel op.
Toen het gat al flink groot was
zijn we met een aantal ploegen die de slag gemist hadden dan toch gaan rijden. Toen bleek dat het vandaag helemaal
niet verkeerd ging met me. Helaas bleek de jacht redelijk kansloos, maar ik heb er toch een goed gevoel aan over
gehouden. Het heeft er wel flink ingehakt, en ik moest het peloton aan het eind dan ook laten lopen. Hopelijk zal
de achterstand die ik nu in het klassement heb helpen als ik de komende twee dagen nog eens probeer aan te vallen.
Toch wel tot mijn teleurstelling heb ik de lijn in de tijdritten dit jaar verder
doorgetrokken: het was niet goed. Dit keer werd ik zelfs pas 59e, halverwege het veld. Excuses zijn er niet, ik heb
op dit moment simpelweg niet de macht die nodig is om hard te gaan. Vervelend en frustrerend, maar het is niet
anders.
Ik hoop dat de 'echte' etappes weer beter zullen gaan. De komende drie dagen komen we geen echt groot
klimwerk tegen, maar zal het ook een meter vlak zijn. Afwachten wat het wordt.
De eerste twee dagen kwam er een fors uitgedunde groep over de meet na zware finales. Beide keren
zat ik er bij, al had ik geen overschot. Twee man hadden een forse voorsprong in het klassement, achter hen stonden
bijna 40 man in dezelfde tijd. De derde etappe leek het meest geschikt voor een massasprint en die bleek ook niet
te ontlopen. In de finale heb ik onze sprinter bijgestaan en hij wist het perfect af te maken. Een dag later leek
het weer een dag te worden voor het klassement, maar bleek het parcours iets minder lastig dan verwacht en werd er
toch weer gesprint met een aanzienlijke groep. In de sprint bergop stond er wederom geen maat op Andreas, die dus
zijn tweede etappe op rij won.
Met een tijdrit als vijfde etappe had ik intussen nog steeds een goede
uitgangspositie in het klassement. Helaas was het parcours van de tijdrit niet helemaal mijn ding en maakte ik een
paar fouten, waardoor ik uitkwam op een redelijk teleurstellende 25e plaats. Ondanks het enorm sterke deelnemersveld
had ik stiekem gehoopt op een plek bij de eerste 10 in het klassement, maar meer dan een 16e zat er niet in. In de
koninginnerit op dag 6 scheurde de groep met klassementsrenners op de laatste klim in twee delen, helaas was ik net
niet goed genoeg om met de besten mee te gaan. Uiteindelijk bleek ik net zoveel renners ingehaald te hebben als dat
er mij voorbij waren gegaan, waardoor ik op de 16e plaats bleef staan.
Op de laatste dag was het nog flink
op de tanden bijten, met in de eerste 50km twee zware beklimmingen. Ik had het niet gemakkelijk en moest er de
tweede keer ook echt af, maar kon gelukkig weer vrij snel terugkomen. Later voelde ik me duidelijk beter en omdat
het er erg op leek dat het weer een massasprint kon worden heb ik er de laatste 15km alles aan gedaan om Stauff een
zo goed mogelijke positie te geven voor de sprint. Toen ik hem op 500m voor de meet afzette zat hij ook prima
geplaatst, maar helaas werd hij deze keer nipt geklopt.
Al met al mag ik denk ik niet ontevreden zijn met
deze koers. Hoewel ik teleurgesteld ben over mijn tijdrit en het idee had dat ik daardoor ook in het klassement
een eventuele fantastische top-10 heb misgelopen, besef ik me dat ik nog altijd niet in bijzondere vorm steek.
Vergeleken met een paar weken geleden is dit daarom weer een stap in de goede richting. Ik hoop dan ook dat ik
door kan gaan met verbeteren en later in het jaar toch nog een paar keer succesvol kan zijn.
De Neuseen Classic liep zoals
verwacht uit op een massasprint, al leek het daar lange tijd niet op. In de kopgroep die bij kilometer nul wegreed
zat namelijk de torenhoog favoriet: Andre Greipel. Nagenoeg alle ploegen hadden iemand vooraan, dus werd er in het
peloton geen haast gemaakt met de achtervolging.
Tot halverwege de koers de kopgroep op de heuvelzone uit
elkaar viel en de jongens uit de grote ploegen besloten zich terug te laten zakken. Daarna werden de handen ineen
geslagen en verdween de voorsprong van de (overgebleven) vluchters als sneeuw voor de zon.
In de sprint wist
ik me net niet heel goed te plaatsen, maar met een 17e plaats ben ik tevreden. Nog nooit eerder heb ik me zo in een
pelotonsprint durven te mengen. Wat me ook opviel is dat er maar een paar jongens echt sneller waren dan ik, hoewel
er een zeer sterk sprintersveld stond. Dat geeft hoop dat ik inderdaad redelijk kort moet kunnen eindigen in een
sprint. Voorlopig is het een kwestie van blijven proberen en ervaring opdoen om in een betere positie aan de sprint
te kunnen beginnen. Dat gaat nu al beter dan ooit, dus wie weet hoe het over pakweg een half jaar gaat.
Zondag start ik in de Thuringen Rundfahrt, een 7-daagse wedstrijd voor beloften. Ik heb er zin in, en hoop dat ik
daar de stijgende lijn die er weer in zit door kan trekken.
In de proloog van woensdag heb ik het rustig aan gedaan om mezelf nog wat meer rust te gunnen.
Daarna ging ik me elke dag iets beter voelen. De eerste twee dagen had ik het bij tijd en wijle lastig om bij de groep
te blijven, maar in het begin van de derde rit voelde ik me iets beter. Ik kon flink aanvallen en leek twee keer weg te
kunnen komen, maar het peloton besliste helaas anders. In de finale kreeg ik het weer lastig, maar kon ik wel bij de
groep blijven. Op de laatste dag voelde ik me het eerste uur nog niet hersteld, maar ging ik me daarna weer beter voelen.
De finale was nog lastig, en ik kon netaan bij de serieus uitgedunde eerste groep blijven. In de sprint om plek vier kon
ik me redelijk plaatsen waardoor ik de Fleche du Sud kon afsluiten met een 10e plaats.
Na alle kommer en kwel van
de laatste tijd was ik vooral blij met het feit dat ik toch weer iedere dag wist te verbeteren in een vrij lastige ronde.
Ik zie daarin de bevestiging dat mijn basisniveau dit jaar echt wel omhoog is gegaan, en dat geeft me hoop voor wat ik kan
wanneer ik in vorm raak. De 10e plek van de laatste dag was een fijne, onverwachte, opsteker.
Komende maandag sta
ik aan de start in de Neuseen Classic, een sprintersklassieker over 190km in Duitsland.
Afgelopen weekend werd het daarom hoog tijd om mezelf weer wat moraal te bezorgen in de Trytique Ardennais. De
eerste dag lukte dat nog niet, maar op dag twee kon ik vlak voor de echte finale aanvallen en meekoersen. Dat ik er
vervolgens glashard af moest maakte niet meer uit, ik had in ieder geval even lol gehad. In de natte ochtendrit van
zondag heb ik me koest gehouden omdat ik in de bijzonder lastige middagrit nog eens wilde aanvallen. Vanuit kilometer
nul reden we daarin weg met 11 man. Uiteindelijk werd ik na ongeveer 75km als een van de allerlaatsten van deze groep
teruggepakt op het steilste stuk van de La Redoute. Toen was de pijp ook echt leeg, helaas kon ik niets meer betekenen
voor Dennis, die nog in de eerste grote groep zat. Ik ben nu vooral blij dat ik mentaal een knop om heb kunnen zetten,
ook al ben ik fysiek niet geweldig in orde.
Vanaf woensdag rijd ik in de Fleche du Sud. Ik hoop daar verder te
gaan met kleine positieve stappen om zodoende weer terug op niveau te komen.
Het gaat niet goed. Vorige week
zou ik de Henninger Turm en Overijssel rijden, maar in de Henninger Turm voelde ik me zo enorm slecht dat ik binnen
100km ben afgestapt, en een dag later helemaal niet op de fiets heb gezeten. Ik voelde me erg zwak en dat gevoel
werd een aantal dagen niks beter. Later in de week voelde ik me wat minder belabberd, dus heb ik gisteren toch maar
gewoon de Omloop der Kempen gereden.
Ik zat hier vroeg in de koers wel in een hele mooie kopgroep, maar helaas
kregen we geen ruimte van het peloton. Later op de dag zat ik bijna weer mee met de laatste lange ontsnapping van de
dag. Het leek dus weer heel aardig te gaan, maar toen ik in de laatste 50km mee ging rijden om de vluchters terug te
pakken was ik veel en veel te vroeg weer helemaal leeg. Na een redelijk actieve koers is het normaal dat op kop rijden
niet vanzelf gaat, maar ik heb nog nooit zoveel moeite gehad om gewoon mee te kunnen rijden op kop. Uiteindelijk heb
ik de koers ook niet uitgereden, op 10km van de meet kneep ik in de remmen.
Op dit moment weet ik niet goed
of ik hoop moet putten uit het actief mee kunnen koersen in het eerste deel van de koers of moet balen omdat ik te
snel leeg was. In ieder geval ga ik morgen bloed laten prikken om te kijken of daar misschien iets mis mee is. Ik zal
woensdag voor het eerst in het rood-wit-blauw kunnen rijden op het districtskampioenschap tijdrijden. Graag zou ik daar
natuurlijk goed presteren in die trui, maar op dit moment hoop ik vooral dat ik een beetje prettig kan fietsen. Een
topprestatie verwacht ik zeker niet.
In de laatste drie wedstrijden heb ik het
helaas niet voor elkaar gekregen een goede uitslag te rijden. Toch ging het zeker niet slecht. In de ZLM Tour had
ik het gevoel bij de beste 15 renners in koers te zijn, en was het een moment van onoplettendheid dat er voor zorgde
dat ik in de finale een ontsnapping van twee renners op een haar na miste. Dat kan natuurlijk gebeuren, maar toen deze
jongens het tot de streep volhielden was dat natuurlijk wel een bittere pil om te slikken.
Gelukkig viel er al snel
weer wat te vieren, want na een collectief behoorlijk sterk gereden Rund um Düren wist Dennis Pohl het vertrouwen dat
we in hem hadden waar te maken in de massasprint: hij won onze thuiskoers! Ik was zelf flink vermoeid van de eerdere koersen
in de week, en was blij dat ik een aandeel in de overwinning had.
Tenslotte werd het in de Ronde van Noord-Holland
van afgelopen weekend een oersaaie koers vanwege de ontbrekende wind. Het liep dan ook uit op een massasprint, waarin ik
niet mee deed. Het knokken voor posities in de aanloop naar een sprint lukt me steeds beter, het gaat me vast ooit lukken
om ook in de laatste 500m nog goed geplaatst te zijn.
Morgen rijd ik de beloftenversie van de Henninger Turm,
overmorgen een van m'n favoriete Nederlandse wedstrijden: de Ronde van Overijssel. Ik blijf op jacht naar m'n eerste uitslag.
Woensdag reed
ik mijn eerste wedstrijd voor de nationale selectie in Picardie. Onze ploeg reed goed en attent, en zelf voelde ik me weer wat
beter dan in Drenthe. Ik kon meer dan behoorlijk meekomen en toen we in de finale even met maar 20 man overbleven, zat ik er
nog bij. Jammer genoeg kwam er nog meer dan 20 man terug, en verprutse ik mijn kans op een mooie uitslag door de laatste afaling
te ver van achter in te gaan. Daardoor zat er helaas niet meer in dan een 26e plaats. Weer geen uitslag, maar het goede gevoel
op de fiets is weer terug. Die lijn ga ik morgen en overmorgen proberen door te trekken in de ZLM Tour en in Rund um Düren.
Tot mijn lichte troost was ik in ieder geval bepaald niet de enige uit Normandie die in het
Mergelland niet in orde was. De prioriteit ligt nu dus duidelijk op eerst weer in orde raken, want volgende week is een zware
met vier klassiekers.
Het vervolg van de Ronde van Normandie
was gelukkig beter dan de eerste twee dagen. Er werd hard gekoerst, maar ik kon me zonder echte problemen altijd in de eerste
grote groep handhaven. Het gevoel was daarom aan het eind van de week goed, ook al miste de bekroning door middel van een korte
uitslag of mooie lange ontsnapping.
Helaas kreeg ik de laatste dag wele koersen geen
uitslag neer heb kunnen zetten was het gevoel wel behoorlijk. Beide keren heb ik eerst geprobeerd zelf met een groep voorop te
komen en heb ik in de finale uiteindelijk Dennis (onze sprinter) geholpen.
In het Waasland leek ik daarbij zelf ook nog
naar een kleine uitslag te kunnen rijden, maar moest ik in volle finale uitwijken voor een valpartij. In Nokere-Koerse was het
me simpelweg te nerveus en gevaarlijk, nadat ik Dennis voorin af heb gezet lukte het me nog eventjes voorin te blijven, maar liet
ik me niet veel later wegdrukken.
Morgenochtend vertrek ik naar Normandie, daar start de Ronde van Normandie maandag met
een korte proloog. Niet het soort tijdrit dat me het beste ligt, maar ik zal mijn uiterste best doen om toch een mooie prestatie
neer te zetten.
De eerste helft van de koers dacht ik dat het misschien ook wel beter was geweest als ik
telaat gekomen was, want ik voelde me enorm slecht. Ik snapte er weinig van en zat er ontzettend van te balen. Wonderbaarlijk
genoeg zat ik na de belangrijkste schermutselingen van de dag nog steeds in de eerste groep. In de laatste 30km ging ik me steeds
beter voelen en na de laatste klim zat ik er nog altijd bij. Onze sprinter ook, dus zetten we alles op allen om hem zo goed
mogelijk af te zetten. Dat ging helemaal mis toen hij met kramp af moest haken, waarna ik besloot me zelf maar te mengen in het
sprintgeweld.
Ik wist me beter dan ooit te positioneren en leek met nog maar 150m te rijden bij de eerste vijf te sprinten.
Helaas bleek toen maar weer eens dat er voor sprinter meer nodig is dan fysieke kwaliteiten. Links en rechts kwamen twee renners
dicht in mijn buurt en in plaats van mijn ellebogen te gebruiken, gebruikte ik mijn remmen. Daardoor verloor ik nog wat plekken
en kwam ik als 8e over de streep. Jammer, maar ik ben vooral blij dat ik de twee weken in Kaapstad goed af heb weten te sluiten.
Morgen rijd ik mijn eerste wedstrijd in Belgie in de Omloop van het Waasland. Ik ben ontzettend benieuwd hoe ik het daar
ga doen.
Hittegolf! Als de kranten in Kaapstad dat als
kop nemen, ben je zeker dat het warm is. De afgelopen twee koersdagen waren ontzettend heet.
De tweede koersdag werd
daardoor een ontzettend zware, hoewel er in het peloton totaal niet gekoerst werd. Binnen enkele kilometers reed een groep weg,
waarvan de vijf overblijvers voor de overwinning mochten rijden. Zelf kwam ik totaal geradbraakt als 35e over de streep. Een
vreemde belevenis, na de hele dag geen seconde echt hard te hebben moeten rijden.
Gisteren kwam het kwik opnieuw af en toe
boven de 45 graden. In de eerste 20km heb ik toen gesprongen op alle ontsnappingen die kansrijk leken. Dat brak me bijna op toen
we de eerste klim opmoesten, maar gelukkig kwam ik met mijn groep na de afdaling vrij snel terug bij de eersten. Daar heb ik dan
de hele dag water gehaald en kopman Glasner uit de wind gehouden. Toen het op de slotklim vervolgens losging voor de dagzege heb
ik me meteen laten lossen en heb lekker verder getraind naar de finish. Helaas zat Glasner geisoleerd in een te grote groep en
zat er niet meer in dan een 5e plek.
Vandaag heb ik een relaxte rustdag gehad, om morgen in de laatste rit nog een keer
vol gas te gaan. Dan gaan we met de renners 37.000 mensen voor in het grootste fietsevenement ter wereld: de Argus Tour.
Ontzettend veel wind, en een aardige klim vlak voor de finish waren vandaag
de grootste obstakels. Iets over half koers dreigde ik op de kant weg te waaien uit de eerste groep, maar gelukkig kon ik weer
terugkomen. Op de slotklim reed ik lekker, ik kwam dan ook in de eerste groep boven. Samen met onze sprinter overigens. Met een
kopgroep van vijf, waarbij ploegmaat Ganser, zag het er voor ons erg goed uit. Helaas reden er in de gevaarlijke afdaling negen
mag weg uit onze groep die vlak voor de streep aan wister te sluiten bij de kopgroep. Met een 6e plaats voor Ganser was het
gevoel dan ook vooral dat we een enorme kans gemist hebben met onze sprinter.
Wat wel erg positief is, is hoe we hebben
gereden. De ploeg draaide goed en dat zullen we de komende dagen weer nodig hebben. Het gaat namelijk zeker niet makkelijker
worden!
Jantje huilt, jantje lacht. In de derde
etappe van de Boland Tour dacht ik eindelijk beter met de hitte om te kunnen gaan. Ik voelde me, mede vanwege mist bij de start,
niet verkeerd en had me voorgenomen in de finale wat te proberen. Het liep echter anders: ondertussen was het weer warm en toen
het echt in gang schoot waaide ik er al weer af toen er nog iets meer dan 40 man bij elkaar was. Een flinke domper.
Met
een ambitieuze ploegmaat (Glasner) voor de bergaankomst in de laatste etappe heb ik me de laatste dag dan ook volledig opgeofferd.
Ironisch genoeg werd het tot nu toe veruit mijn beste dag, op de lange slotklim (meer dan 10km) heb ik Glasner tot ongeveer 5km
voor de streep uit de wind en van voren kunnen houden. Toen de koers echt ontplofte ben ik vervolgens eigen tempo omhoog gereden
en kwam ik op een ruime minuut van de winnaar binnen. Die winnaar was gelukkig Glasner, zodat we de eerste seizoenszege binnen
hebben! Goed voor de moraal van de hele ploeg, na de toch tegenvallende prestaties in Mallorca.
Gisteren hebben we dan
een heerlijke rustdag gehad, met als hoogtepunt een bezoek aan de Afrikaanse pinguins.
De fysieke problemen zorgen er helaas voor dat ik op de fiets weinig lol beleef, maar naast de fiets heb ik het hier
geweldig. Ik kan iedereen een trip naar Kaapstad aanraden!
Ik heb vandaag getraind! Normaal geen nieuws
natuurlijk, maar het was helaas al weer een hele tijd geleden dat ik een keer normaal heb kunnen trainen. Gisteren ben ik
voor het eerst weer naar buiten gegaan, maar na een uurtje rustig in de regen had ik het wel weer gezien. Vandaag heb ik dan
wel een fatsoenlijke training kunnen maken op mijn spiksplinternieuwe wedstrijdfiets. Daarbij kon de pret zelfs niet gedrukt
worden door vaker lek te rijden dan dat ik bandjes mee had.
Ik ben blij mijn nieuwe fiets in ieder geval een keer in
te hebben kunnen rijden voor ik maandag naar Zuid-Afrika vlieg. Daar start woensdag de Tour de Boland met een klimtijdrit van
vijf kilometer.
Na de koers bleven
we nog twee dagen in Mallorca maar echt trainen zat er voor mij niet in. Ik kan mijn arm slecht bewegen en hij deed ook nog
eens flink pijn, waardoor het fietsen bepaald geen pretje was. Ondertussen ben ik weer thuis en gaat het de goede kant op
met mijn verwondingen. Nog steeds gaat het bewegen van de arm slecht (de korst van de schaafwond loopt over de elleboog heen)
maar alles geneest nu zoals het hoort.
Normaal gezien zal ik daarom volgende week ook gewoon afreizen naar Zuid-Afrika
om daar twee wedstrijden te gaan rijden. Tot die tijd zal buiten fietsen er waarschijnlijk niet inzitten, de laatste twee
dagen heb ik een paar keer kort op de tacx gezeten om de benen toch nog een beetje te laten draaien. Al met al lijken de
gevolgen van de val dus nog mee te vallen, al moet ik er wel bij zeggen dat ik er enorm van baal dat ik me in Mallorca niet
bergop heb kunnen testen tegen de grote mannen.
Het dieptepunt kwam
niet veel later, toen ik met een gangetje van tegen de 50 per uur het asfalt van al te dichtbij kwam bekijken. Het was even
geleden dat ik een nare valpartij heb meegemaakt, nu weet ik weer waarom ik me na de laatste keer had voorgenomen er vooral
geen gewoonte van te maken. Omdat het echter (gelukkig) bleef bij flink wat missende huid ben ik toch verder gereden, ook
natuurlijk om mijn bergpunten te behouden. Nadat ik achter de auto terug was aangesloten ging het echter niet meer goed, de
benen hadden teveel last van de klap en ik moest op ongeveer 35km voor de meet met kramp lossen. Ik ben nog alleen naar de
finish gereden, om er savonds achter te komen dat ik gedisqualificeerd ben vanwege het achter de auto rijden. Die laatste
twee zaken waren dus een duidelijk dieptepunt.
Vanochtend heb ik besloten toch te starten vandaag en ik ben daar
achteraf blij mee. Omdat het waarschijnlijk vanwege de val niet lukte om echt vol gas te geven werd ik er in het begin op
de kant snel afgereden, maar gelukkig kon ik terugkomen. Bij de drie klimmen van de dag ben ik vervolgens relatief "relaxt"
naar boven gereden met de bus, dat viel me niet tegen. Ik heb de finish gehaald, wat eigenlijk al meer was dan ik me gister
voor had kunnen stellen. Daarom start ik morgen ook maar weer gewoon. De etappe is dan enorm lastig, ik kijk gewoon hoe het
gaat. Gaat het, dan is dat mooi, gaat het niet, dan maak ik er een mooie training van.
De afgelopen week heb
ik met de ploeg behoorlijk kunnen trainen in Mallorca. Het weer was lang niet altijd even goed, maar we zijn gelukkig maar
eenmaal terecht gekomen in "richtig scheissewetter". Mijn Duits gaat hier met de dag vooruit!
Vandaag ging het dan
eindelijk los, de eerste koers van het jaar zit er inmiddels alweer een paar uur op. Het criterium was dit jaar ietsje
langer dan vorig jaar, maar dat maakte maar weinig verschil. Er was vrij lang een kopgroep van 7 weg waar we goed in
vertegenwoordigd waren. Mijn taak was om onze sprinter te piloteren. Ik heb zelf altijd erg veel angst in een massasprint
dus was ik hier wel wat nerveus over. Het ging gelukkig vrij goed, we konden elkaar goed vinden, het dringen ging me niet
al te slecht af en ik heb hem een aantal maal door de wind naar voren kunnen rijden. Helaas raakten we elkaar met ongeveer
2,5km te rijden al kwijt, wat toch 2km te vroeg is eigenlijk. Gelukkig hebben we een sprinter die zichzelf ook prima van
voren kan houden, met een 12e plaats is het gevoel over de eerste dag ok. Zelf werd ik 66ste.
Morgen de eerste 'echte'
etappe, de meest vlakke van allemaal. Vorig jaar heeft hier een kopgroep lang vooruit gereden, ik heb het deze ronde mijn
doel gemaakt om er morgen bij te zijn. Dat gaat zoals altijd lastig zijn, maar ik ga er mijn best voor doen!
Een nieuw jaar, een
nieuwe ploeg en weer nieuwe kansen! Ondanks de kou van de afgelopen winter heb ik inderdaad meer en beter dan ooit kunnen
trainen nu ik niet meer studeer. Ik heb ondertussen zelfs alweer zoveel op de fiets gezeten dat ik echt weer uitkijk naar
de wedstrijden die gaan komen. Vorige week werd de ploeg onder grote belangstelling gepresenteerd (enkele fotos
hier), ondertussen heb ik mijn
nieuwe kleding en de eerste van mijn nieuwe fietsen ook al binnen.
Niets te vroeg, want morgen vertrek ik in alle
vroegte richting Mallorca om daar eerst een week te trainen en vervolgens de Challenge Mallorca te rijden. Vorig jaar heb
ik ook meegedaan aan de 1.1 koersen met ontzettend mooie deelnemersvelden, maar dit jaar doe ik er een schepje bovenop door
alle vijf de 'etappes' te zullen rijden. Daarmee zal mijn seizoen afgetrapd worden, hoe het verder gaat is te vinden bij
mijn programma. Ik hoop in Mallorca toegang tot internet te
hebben zodat ik jullie op de hoogte kan houden van hoe het me daar vergaat!
